مشقت تربیت فرزندان و دانش آموزان

در مورد آداب توبه و استغفار توضیح دهید؟

علی رضا — Thu, 17 Nov 2011 07:59:19 GMT

در مورد آداب توبه و استغفار توضیح دهید؟
پاسخ:
حقیقت توبه، پشیمانی قلبی است؛ پشیمانی که در عمل خود را نشان می‏دهد که مهم‏ترین نمُود آن انجام واجبات و تدارک و قضای آن چه عمل نشده و ترک محرّمات است. با همین مقدار توبه تحقق پیدا می‏کند. توبه آداب خاصی دارد که باید آن را از مستحبات توبه دانست که عبارتند از:
1- سه روز روزه گرفتن؛
امام صادق(ع) می‏فرماید: توبه نصوح که خداوند به آن امر فرموده، روزه گرفتن روز چهارشنبه و پنج‏شنبه و جمعه است. (1)
2- غسل توبه؛
پیامبر اکرم(ص) می‏فرماید: بنده‏ای نیست که گناهی کند (هر چه و هر اندازه که باشد) سپس پشیمان شود و توبه کند مگر این که خداوند به مغفرت و آمرزش به او نظر کند، سپس پیامبر به شخصی که می‏خواست توبه کند فرمود: «برخیز و غسل کن و برای خدا سجده نما». (2)
3- خواندن دو یا چهار رکعت نماز؛
امام صادق (ع) می‏فرماید: «هر بنده‏ای که گناهی کرد، پس برخیزد و طهارت کند (وضو بگیرد) و دو رکعت نماز بخواند و از خداوند طلب آمرزش نماید، بر خدا است که توبه‏اش را بپذیرد، چون خود فرموده ‏است: هر کس کار زشتی کند یا به خودش ستم نماید، پس استغفار کند، خدا را آمرزنده و مهربان می‏یابد». (3)
در روز یکشنبه ماه ذی¬القعده رسول‏خدا(ص) به یارانش فرمود: کیست که بخواهد توبه کند؟ گفتند: همه می‏خواهیم توبه کنیم، حضرت فرمود: غسل کنید و وضو بگیرید و چهار رکعت نماز بخوانید. در هر رکعت پس از حمد، سوره قل هو الله را سه مرتبه و قل اعوذ برب الناس و قل اعوذ برب الفلق را یک مرتبه بخوانید، پس هفتاد مرتبه استغفار کنید و آخرش بگویید:
لا حول و لا قوه الا باالله العلی العظیم، نیز این دعا را بخوانید: یا عَزِیزُ، یا غَفّارُ، اغْفِرلی ذُنُوبِی وَ ذُنُوبَ جَمِیعِ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ فانه لا یغْفِرُ الذُّنُوبَ اًّلاّ أنْتَ. هر کس از امت من این عمل را به‏ جا آورد، از آسمان ندا می‏شود که توبه‏ات پذیرفته و گناهانت آمرزیده شد.
اصحاب گفتند: اگر کسی این عمل را در غیر این ماه به ‏جا آورد، چگونه است؟ حضرت فرمود: مثل همان است که بیان کردم. این کلمات را جبرئیل در شب معراج به من یاد داد. (4)
4- دعاهای توبه؛
مناسب است کسی که می‏خواهد توبه کند، دعاهای توبه‏ای را که از ائمه معصومین وارد شده‏ است، به ویژه دعاهای صحیفه سجادیه، مخصوصاً دعای 31 و یا مناجات خمسْ عشر، به‏ خصوص مناجات تائبین را بخواند.
5- استغفار (درخواست بخشش)؛
قرآن مجید می‏فرماید: «وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکمْ ثُمَّ تُوبُوا اِلَیهِ؛
ای قوم، از خدا آمرزش بخواهید، سپس به سوی او توبه کنید». (5)
پینوشتها:
1. محمد بن الحسن الحر العاملی، وسائل الشیعه، مؤسسه آل البیت، قم، 1409 ه. ق، ج 11، ص 362.
2. المحدث النوری، مستدرک الوسائل، مؤسسه آل البیت، قم، 1408 ه. ق، ج 2، ص 513.
3. وسائل الشیعه، ج 11، ص 363.
4. سید بن طاووس، الاقبال، دارالکتب الاسلامیه، تهران، 1367 ه ش، ص 308.
5. هود (11) آیه 3 و 52 و 90.

نوشته هایی که شاید توسط نویسنده درک نشده باشد

علی رضا — Tue, 14 Jun 2011 07:05:23 GMT

سلام علیکم

پس از مدت طولانی و غیبت زیاد امروز تصمیم گرفتم مطلبی را خودم برای خواننده های محترم ایرانی و فارسی زبان بنویسم .

بعد از مدت طولانی که از دنیای گسترده مجازی استفاده می کنم و در تحقیقات از این فناوری جدید استفاده می کنم ، به این نتیجه رسیده ام که در بسیاری از مطالب فردی که در وبلاگها یافت می شود ، نه تنها کپی است بلکه مطالبی است که فقط به اسم نویسنده ثبت می شود و بدون اینکه حتی یک بار آن موضوع مورد مطالعه دقیق ثبت کننده مطلب قرار نگرفته است .

خوشحال خواهم شد که راهکار خودتان در مورد این آسیب برایم بیان کنید .

به امید یادداشت بعدی . خدانگهدار

ریشه توب در قرآن

علی رضا — Sat, 24 Jan 2009 07:03:46 GMT

ریشه توب در قرآن شنبه پنجم بهمن 1387 10:17

منبع نرم افزار نورالانوار 2/2

1. فَتَلَقَّى ءَادَمُ مِن رَّبِّهِ کلِمَتٍ فَتَاب عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّاب الرَّحِیمُ(37)

2. وَ إِذْ قَالَ مُوسى لِقَوْمِهِ یَقَوْمِ إِنَّکُمْ ظلَمْتُمْ أَنفُسکم بِاتخَاذِکُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلى بَارِئکُمْ فَاقْتُلُوا أَنفُسکُمْ ذَلِکُمْ خَیرٌ لَّکُمْ عِندَ بَارِئکُمْ فَتَاب عَلَیْکُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّاب الرَّحِیمُ(54)

3. رَبَّنَا وَ اجْعَلْنَا مُسلِمَینِ لَک وَ مِن ذُرِّیَّتِنَا أُمَّةً مُّسلِمَةً لَّک وَ أَرِنَا مَنَاسِکَنَا وَ تُب عَلَیْنَا إِنَّک أَنت التَّوَّاب الرَّحِیمُ(128)

4. إِلا الَّذِینَ تَابُوا وَ أَصلَحُوا وَ بَیَّنُوا فَأُولَئک أَتُوب عَلَیهِمْ وَ أَنَا التَّوَّاب الرَّحِیمُ(160)

5. أُحِلَّ لَکمْ لَیْلَةَ الصیَامِ الرَّفَث إِلى نِسائکُمْ هُنَّ لِبَاسٌ لَّکُمْ وَ أَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّکمْ کُنتُمْ تخْتَانُونَ أَنفُسکمْ فَتَاب عَلَیْکُمْ وَ عَفَا عَنکُمْ فَالْئَنَ بَشِرُوهُنَّ وَ ابْتَغُوا مَا کتَب اللَّهُ لَکُمْ وَ کلُوا وَ اشرَبُوا حَتى یَتَبَینَ لَکُمُ الْخَیْط الأَبْیَض مِنَ الخَْیْطِ الأَسوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّوا الصیَامَ إِلى الَّیْلِ وَ لا تُبَشِرُوهُنَّ وَ أَنتُمْ عَکِفُونَ فى الْمَسجِدِ تِلْک حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَقْرَبُوهَا کَذَلِک یُبَینُ اللَّهُ ءَایَتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ(187)

6. وَ یَسئَلُونَک عَنِ الْمَحِیضِ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فى الْمَحِیضِ وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتى یَطهُرْنَ فَإِذَا تَطهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَیْث أَمَرَکُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ یحِب التَّوَّبِینَ وَ یحِب الْمُتَطهِّرِینَ(222)

7. فَإِن لَّمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِّنَ اللَّهِ وَ رَسولِهِ وَ إِن تُبْتُمْ فَلَکمْ رُءُوس أَمْوَلِکمْ لا تَظلِمُونَ وَ لا تُظلَمُونَ(279)

8. إِلا الَّذِینَ تَابُوا مِن بَعْدِ ذَلِک وَ أَصلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(89)

9. إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بَعْدَ إِیمَنِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُوا کُفْراً لَّن تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ أُولَئک هُمُ الضالُّونَ(90)

10. لَیْس لَک مِنَ الأَمْرِ شىْ‏ءٌ أَوْ یَتُوب عَلَیهِمْ أَوْ یُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظلِمُونَ(128)

11. وَ الَّذَانِ یَأْتِیَنِهَا مِنکمْ فَئَاذُوهُمَا فَإِن تَابَا وَ أَصلَحَا فَأَعْرِضوا عَنْهُمَا إِنَّ اللَّهَ کانَ تَوَّاباً رَّحِیماً(16)

12. إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلى اللَّهِ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السوءَ بجَهَلَةٍ ثُمَّ یَتُوبُونَ مِن قَرِیبٍ فَأُولَئک یَتُوب اللَّهُ عَلَیهِمْ وَ کانَ اللَّهُ عَلِیماً حَکیماً(17)

13. وَ لَیْستِ التَّوْبَةُ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السیِّئَاتِ حَتى إِذَا حَضرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْت قَالَ إِنى تُبْت الْئََنَ وَ لا الَّذِینَ یَمُوتُونَ وَ هُمْ کفَّارٌ أُولَئک أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَاباً أَلِیماً(18)

14. یُرِیدُ اللَّهُ لِیُبَینَ لَکُمْ وَ یهْدِیَکمْ سنَنَ الَّذِینَ مِن قَبْلِکمْ وَ یَتُوب عَلَیْکُمْ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ(26)

15. وَ اللَّهُ یُرِیدُ أَن یَتُوب عَلَیْکمْ وَ یُرِیدُ الَّذِینَ یَتَّبِعُونَ الشهَوَتِ أَن تمِیلُوا مَیْلاً عَظِیماً(27)

16. وَ مَا أَرْسلْنَا مِن رَّسولٍ إِلا لِیُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظلَمُوا أَنفُسهُمْ جَاءُوک فَاستَغْفَرُوا اللَّهَ وَ استَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَّحِیماً(64)

17. وَ مَا کانَ لِمُؤْمِنٍ أَن یَقْتُلَ مُؤْمِناً إِلا خَطئاً وَ مَن قَتَلَ مُؤْمِناً خَطئاً فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَ دِیَةٌ مُّسلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ إِلا أَن یَصدَّقُوا فَإِن کانَ مِن قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّکُمْ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَ إِن کانَ مِن قَوْمِ بَیْنَکمْ وَ بَیْنَهُم مِّیثَقٌ فَدِیَةٌ مُّسلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ وَ تحْرِیرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ فَمَن لَّمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شهْرَیْنِ مُتَتَابِعَینِ تَوْبَةً مِّنَ اللَّهِ وَ کانَ اللَّهُ عَلِیماً حَکیماً(92)

18. إِلا الَّذِینَ تَابُوا وَ أَصلَحُوا وَ اعْتَصمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصوا دِینَهُمْ للَّهِ فَأُولَئک مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَ سوْف یُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَجْراً عَظِیماً(146)

19. إِلا الَّذِینَ تَابُوا مِن قَبْلِ أَن تَقْدِرُوا عَلَیهِمْ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(34)

20. فَمَن تَاب مِن بَعْدِ ظلْمِهِ وَ أَصلَحَ فَإِنَّ اللَّهَ یَتُوب عَلَیْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(39)

1. وَ حَسِبُوا أَلا تَکُونَ فِتْنَةٌ فَعَمُوا وَ صمُّوا ثُمَّ تَاب اللَّهُ عَلَیْهِمْ ثُمَّ عَمُوا وَ صمُّوا کثِیرٌ مِّنهُمْ وَ اللَّهُ بَصِیرُ بِمَا یَعْمَلُونَ(71)

2. أَ فَلا یَتُوبُونَ إِلى اللَّهِ وَ یَستَغْفِرُونَهُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(74)

3. وَ إِذَا جَاءَک الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِئَایَتِنَا فَقُلْ سلَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَب رَبُّکُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنکُمْ سوءَا بجَهَلَةٍ ثُمَّ تَاب مِن بَعْدِهِ وَ أَصلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(54)

4. وَ لَمَّا جَاءَ مُوسى لِمِیقَتِنَا وَ کلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَب أَرِنى أَنظرْ إِلَیْک قَالَ لَن تَرَات وَ لَکِنِ انظرْ إِلى الْجَبَلِ فَإِنِ استَقَرَّ مَکانَهُ فَسوْف تَرَات فَلَمَّا تجَلى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَکًّا وَ خَرَّ مُوسى صعِقاً فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سبْحَنَک تُبْت إِلَیْک وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِینَ(143)

5. وَ الَّذِینَ عَمِلُوا السیِّئَاتِ ثُمَّ تَابُوا مِن بَعْدِهَا وَ ءَامَنُوا إِنَّ رَبَّک مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ(153)

6. وَ أَذَنٌ مِّنَ اللَّهِ وَ رَسولِهِ إِلى النَّاسِ یَوْمَ الحَْجّ الأَکبرِ أَنَّ اللَّهَ بَرِى‏ءٌ مِّنَ الْمُشرِکِینَ وَ رَسولُهُ فَإِن تُبْتُمْ فَهُوَ خَیرٌ لَّکمْ وَ إِن تَوَلَّیْتُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّکُمْ غَیرُ مُعْجِزِى اللَّهِ وَ بَشرِ الَّذِینَ کَفَرُوا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ(3)

7. فَإِذَا انسلَخَ الأَشهُرُ الحُْرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشرِکِینَ حَیْث وَجَدتُّمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ کلَّ مَرْصدٍ فَإِن تَابُوا وَ أَقَامُوا الصلَوةَ وَ ءَاتَوُا الزَّکوةَ فَخَلُّوا سبِیلَهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(5)

8. فَإِن تَابُوا وَ أَقَامُوا الصلَوةَ وَ ءَاتَوُا الزَّکوةَ فَإِخْوَنُکُمْ فى الدِّینِ وَ نُفَصلُ الاَیَتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ(11)

9. وَ یُذْهِب غَیْظ قُلُوبِهِمْ وَ یَتُوب اللَّهُ عَلى مَن یَشاءُ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ(15)

10. ثُمَّ یَتُوب اللَّهُ مِن بَعْدِ ذَلِک عَلى مَن یَشاءُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(27)

11. یحْلِفُونَ بِاللَّهِ مَا قَالُوا وَ لَقَدْ قَالُوا کلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کفَرُوا بَعْدَ إِسلَمِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا وَ مَا نَقَمُوا إِلا أَنْ أَغْنَاتُ‏مُ اللَّهُ وَ رَسولُهُ مِن فَضلِهِ فَإِن یَتُوبُوا یَک خَیراً لهَُّمْ وَ إِن یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبهُمُ اللَّهُ عَذَاباً أَلِیماً فى الدُّنْیَا وَ الاَخِرَةِ وَ مَا لهَُمْ فى الأَرْضِ مِن وَلىّ‏ٍ وَ لا نَصِیرٍ(74)

12. وَ ءَاخَرُونَ اعْترَفُوا بِذُنُوبهِمْ خَلَطوا عَمَلاً صلِحاً وَ ءَاخَرَ سیِّئاً عَسى اللَّهُ أَن یَتُوب عَلَیهِمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(102)

13. أَ لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَ یَأْخُذُ الصدَقَتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّاب الرَّحِیمُ(104)

14. وَ ءَاخَرُونَ مُرْجَوْنَ لأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا یُعَذِّبهُمْ وَ إِمَّا یَتُوب عَلَیهِمْ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ(106)

15. التَّئبُونَ الْعَبِدُونَ الحَْمِدُونَ السئحُونَ الرَّکعُونَ السجِدُونَ الاَمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنکرِ وَ الحَْفِظونَ لحُِدُودِ اللَّهِ وَ بَشرِ الْمُؤْمِنِینَ(112)

16. لَّقَد تَّاب اللَّهُ عَلى النَّبىّ‏ِ وَ الْمُهَجِرِینَ وَ الأَنصارِ الَّذِینَ اتَّبَعُوهُ فى ساعَةِ الْعُسرَةِ مِن بَعْدِ مَا کادَ یَزِیغُ قُلُوب فَرِیقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَاب عَلَیْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَءُوفٌ رَّحِیمٌ(117)

17. وَ عَلى الثَّلَثَةِ الَّذِینَ خُلِّفُوا حَتى إِذَا ضاقَت عَلَیهِمُ الأَرْض بِمَا رَحُبَت وَ ضاقَت عَلَیْهِمْ أَنفُسهُمْ وَ ظنُّوا أَن لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلا إِلَیْهِ ثُمَّ تَاب عَلَیْهِمْ لِیَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّاب الرَّحِیمُ(118)

18. أَ وَ لا یَرَوْنَ أَنَّهُمْ یُفْتَنُونَ فى کلّ‏ِ عَامٍ مَّرَّةً أَوْ مَرَّتَینِ ثمَّ لا یَتُوبُونَ وَ لا هُمْ یَذَّکرُونَ(126)

19. وَ أَنِ استَغْفِرُوا رَبَّکمْ ثمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُمَتِّعْکُم مَّتَعاً حَسناً إِلى أَجَلٍ مُّسمًّى وَ یُؤْتِ کلَّ ذِى فَضلٍ فَضلَهُ وَ إِن تَوَلَّوْا فَإِنى أَخَاف عَلَیْکمْ عَذَاب یَوْمٍ کَبِیرٍ(3)

20. وَ یَقَوْمِ استَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السمَاءَ عَلَیْکم مِّدْرَاراً وَ یَزِدْکمْ قُوَّةً إِلى قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مجْرِمِینَ(52)

21. *وَ إِلى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صلِحاً قَالَ یَقَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَکم مِّنْ إِلَهٍ غَیرُهُ هُوَ أَنشأَکُم مِّنَ الأَرْضِ وَ استَعْمَرَکمْ فِیهَا فَاستَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبى قَرِیبٌ مجِیبٌ(61)

22. وَ استَغْفِرُوا رَبَّکمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبى رَحِیمٌ وَدُودٌ(90)

23. فَاستَقِمْ کَمَا أُمِرْت وَ مَن تَاب مَعَک وَ لا تَطغَوْا إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ(112)

24. کَذَلِک أَرْسلْنَک فى أُمَّةٍ قَدْ خَلَت مِن قَبْلِهَا أُمَمٌ لِّتَتْلُوَا عَلَیهِمُ الَّذِى أَوْحَیْنَا إِلَیْک وَ هُمْ یَکْفُرُونَ بِالرَّحْمَنِ قُلْ هُوَ رَبى لا إِلَهَ إِلا هُوَ عَلَیْهِ تَوَکلْت وَ إِلَیْهِ مَتَابِ(30)

25. ثُمَّ إِنَّ رَبَّک لِلَّذِینَ عَمِلُوا السوءَ بجَهَلَةٍ ثمَّ تَابُوا مِن بَعْدِ ذَلِک وَ أَصلَحُوا إِنَّ رَبَّک مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ(119)

26. إِلا مَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صلِحاً فَأُولَئک یَدْخُلُونَ الجَْنَّةَ وَ لا یُظلَمُونَ شیْئاً(60)

27. وَ إِنى لَغَفَّارٌ لِّمَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صلِحاً ثمَّ اهْتَدَى(82)

28. ثمَّ اجْتَبَهُ رَبُّهُ فَتَاب عَلَیْهِ وَ هَدَى(122)

29. إِلا الَّذِینَ تَابُوا مِن بَعْدِ ذَلِک وَ أَصلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(5)

30. وَ لَوْ لا فَضلُ اللَّهِ عَلَیْکمْ وَ رَحْمَتُهُ وَ أَنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ حَکیمٌ(10)

31. وَ قُل لِّلْمُؤْمِنَتِ یَغْضضنَ مِنْ أَبْصرِهِنَّ وَ یحْفَظنَ فُرُوجَهُنَّ وَ لا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلا مَا ظهَرَ مِنْهَا وَ لْیَضرِبْنَ بخُمُرِهِنَّ عَلى جُیُوبهِنَّ وَ لا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ ءَابَائهِنَّ أَوْ ءَابَاءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَائهِنَّ أَوْ أَبْنَاءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوَنِهِنَّ أَوْ بَنى إِخْوَنِهِنَّ أَوْ بَنى أَخَوَتِهِنَّ أَوْ نِسائهِنَّ أَوْ مَا مَلَکَت أَیْمَنُهُنَّ أَوِ التَّبِعِینَ غَیرِ أُولى الارْبَةِ مِنَ الرِّجَالِ أَوِ الطفْلِ الَّذِینَ لَمْ یَظهَرُوا عَلى عَوْرَتِ النِّساءِ وَ لا یَضرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِیُعْلَمَ مَا یخْفِینَ مِن زِینَتِهِنَّ وَ تُوبُوا إِلى اللَّهِ جَمِیعاً أَیُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّکمْ تُفْلِحُونَ(31)

32. إِلا مَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صلِحاً فَأُولَئک یُبَدِّلُ اللَّهُ سیِّئَاتِهِمْ حَسنَتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَّحِیماً(70)

33. وَ مَن تَاب وَ عَمِلَ صلِحاً فَإِنَّهُ یَتُوب إِلى اللَّهِ مَتَاباً(71)

34. فَأَمَّا مَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صلِحاً فَعَسى أَن یَکُونَ مِنَ الْمُفْلِحِینَ(67)

35. لِّیَجْزِى اللَّهُ الصدِقِینَ بِصِدْقِهِمْ وَ یُعَذِّب الْمُنَفِقِینَ إِن شاءَ أَوْ یَتُوب عَلَیْهِمْ إِنَّ اللَّهَ کانَ غَفُوراً رَّحِیماً(24)

36. لِّیُعَذِّب اللَّهُ الْمُنَفِقِینَ وَ الْمُنَفِقَتِ وَ الْمُشرِکینَ وَ الْمُشرِکَتِ وَ یَتُوب اللَّهُ عَلى الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَتِ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَّحِیمَا(73)

37. غَافِرِ الذَّنبِ وَ قَابِلِ التَّوْبِ شدِیدِ الْعِقَابِ ذِى الطوْلِ لا إِلَهَ إِلا هُوَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ(3)

38. الَّذِینَ یحْمِلُونَ الْعَرْش وَ مَنْ حَوْلَهُ یُسبِّحُونَ بحَمْدِ رَبهِمْ وَ یُؤْمِنُونَ بِهِ وَ یَستَغْفِرُونَ لِلَّذِینَ ءَامَنُوا رَبَّنَا وَسِعْت کلَّ شىْ‏ءٍ رَّحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِینَ تَابُوا وَ اتَّبَعُوا سبِیلَک وَ قِهِمْ عَذَاب الجَْحِیمِ(7)

39. وَ هُوَ الَّذِى یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَ یَعْفُوا عَنِ السیِّئَاتِ وَ یَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ(25)

40. وَ وَصیْنَا الانسنَ بِوَلِدَیْهِ إِحْسناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصلُهُ ثَلَثُونَ شهْراً حَتى إِذَا بَلَغَ أَشدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سنَةً قَالَ رَب أَوْزِعْنى أَنْ أَشکُرَ نِعْمَتَک الَّتى أَنْعَمْت عَلىَّ وَ عَلى وَلِدَى وَ أَنْ أَعْمَلَ صلِحاً تَرْضاتُ وَ أَصلِحْ لى فى ذُرِّیَّتى إِنى تُبْت إِلَیْک وَ إِنى مِنَ الْمُسلِمِینَ(15)

41. یَأَیهَا الَّذِینَ ءَامَنُوا لا یَسخَرْ قَوْمٌ مِّن قَوْمٍ عَسى أَن یَکُونُوا خَیراً مِّنهُمْ وَ لا نِساءٌ مِّن نِّساءٍ عَسى أَن یَکُنَّ خَیراً مِّنهُنَّ وَ لا تَلْمِزُوا أَنفُسکمْ وَ لا تَنَابَزُوا بِالأَلْقَبِ بِئْس الاسمُ الْفُسوقُ بَعْدَ الایمَنِ وَ مَن لَّمْ یَتُب فَأُولَئک هُمُ الظلِمُونَ(11)

42. یَأَیهَا الَّذِینَ ءَامَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیراً مِّنَ الظنّ‏ِ إِنَّ بَعْض الظنّ‏ِ إِثْمٌ وَ لا تجَسسوا وَ لا یَغْتَب بَّعْضکُم بَعْضاً أَ یحِب أَحَدُکمْ أَن یَأْکلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ(12)

43. ءَ أَشفَقْتُمْ أَن تُقَدِّمُوا بَینَ یَدَى نجْوَاتْ صدَقَتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ تَاب اللَّهُ عَلَیْکُمْ فَأَقِیمُوا الصلَوةَ وَ ءَاتُوا الزَّکَوةَ وَ أَطِیعُوا اللَّهَ وَ رَسولَهُ وَ اللَّهُ خَبِیرُ بِمَا تَعْمَلُونَ(13)

44. إِن تَتُوبَا إِلى اللَّهِ فَقَدْ صغَت قُلُوبُکُمَا وَ إِن تَظهَرَا عَلَیْهِ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلَاتُ وَ جِبرِیلُ وَ صلِحُ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمَلَئکةُ بَعْدَ ذَلِک ظهِیرٌ(4)

45. عَسى رَبُّهُ إِن طلَّقَکُنَّ أَن یُبْدِلَهُ أَزْوَجاً خَیراً مِّنکُنَّ مُسلِمَتٍ مُّؤْمِنَتٍ قَنِتَتٍ تَئبَتٍ عَبِدَتٍ سئحَتٍ ثَیِّبَتٍ وَ أَبْکاراً(5)

46. یَأَیهَا الَّذِینَ ءَامَنُوا تُوبُوا إِلى اللَّهِ تَوْبَةً نَّصوحاً عَسى رَبُّکُمْ أَن یُکَفِّرَ عَنکُمْ سیِّئَاتِکُمْ وَ یُدْخِلَکمْ جَنَّتٍ تجْرِى مِن تحْتِهَا الأَنْهَرُ یَوْمَ لا یخْزِى اللَّهُ النَّبىَّ وَ الَّذِینَ ءَامَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ یَسعَى بَینَ أَیْدِیهِمْ وَ بِأَیْمَنهِمْ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَ اغْفِرْ لَنَا إِنَّک عَلى کلّ‏ِ شىْ‏ءٍ قَدِیرٌ(8)

47. *إِنَّ رَبَّک یَعْلَمُ أَنَّک تَقُومُ أَدْنى مِن ثُلُثىِ الَّیْلِ وَ نِصفَهُ وَ ثُلُثَهُ وَ طائفَةٌ مِّنَ الَّذِینَ مَعَک وَ اللَّهُ یُقَدِّرُ الَّیْلَ وَ النهَارَ عَلِمَ أَن لَّن تحْصوهُ فَتَاب عَلَیْکمْ فَاقْرَءُوا مَا تَیَسرَ مِنَ الْقُرْءَانِ عَلِمَ أَن سیَکُونُ مِنکم مَّرْضى وَ ءَاخَرُونَ یَضرِبُونَ فى الأَرْضِ یَبْتَغُونَ مِن فَضلِ اللَّهِ وَ ءَاخَرُونَ یُقَتِلُونَ فى سبِیلِ اللَّهِ فَاقْرَءُوا مَا تَیَسرَ مِنْهُ وَ أَقِیمُوا الصلَوةَ وَ ءَاتُوا الزَّکَوةَ وَ أَقْرِضوا اللَّهَ قَرْضاً حَسناً وَ مَا تُقَدِّمُوا لأَنفُسِکم مِّنْ خَیرٍ تجِدُوهُ عِندَ اللَّهِ هُوَ خَیراً وَ أَعْظمَ أَجْراً وَ استَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمُ(20)

48. إِنَّ الَّذِینَ فَتَنُوا المُْؤْمِنِینَ وَ المُْؤْمِنَتِ ثمَّ لَمْ یَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَاب جَهَنَّمَ وَ لهَُمْ عَذَاب الحَْرِیقِ(10)

49. فَسبِّحْ بحَمْدِ رَبِّک وَ استَغْفِرْهُ إِنَّهُ کانَ تَوَّابَا(3)

ترجمه جستجوی ریشه توب

1. سپس آدم از پروردگارش کلماتى را دریافت نمود؛ و [خدا] بر او ببخشود؛ آرى، او[ست که‏] توبه‏پذیرِ مهربان است.

2. و چون موسى به قوم خود گفت: «اى قوم من، شما با [به پرستش‏] گرفتن گوساله، برخود ستم کردید، پس به درگاه آفریننده خود توبه کنید، و [خطاکاران‏] خودتان را به قتل برسانید، که این [کار] نزد آفریدگارتان براى شما بهتر است. » پس [خدا] توبه شما را پذیرفت، که او توبه‏پذیر مهربان است.

3. پروردگارا، ما را تسلیم [فرمان‏] خود قرار ده؛ و از نسل ما، امتى فرمانبردار خود [پدید آر]؛ و آداب دینى ما را به ما نشان ده؛ و بر ما ببخشاى، که تویى توبه‏پذیر مهربان.

4. مگر کسانى که توبه کردند، و [خود را] اصلاح نمودند، و [حقیقت را] آشکار کردند، پس بر آنان خواهم بخشود؛ و من توبه‏پذیر مهربانم.

5. در شبهاى روزه، همخوابگى با زنانتان بر شما حلال گردیده است. آنان براى شما لباسى هستند و شما براى آنان لباسى هستید. خدا مى‏دانست که شما با خودتان ناراستى مى‏کردید، پس توبه شما را پذیرفت و از شما درگذشت. پس، اکنون [در شبهاى ماه رمضان مى‏توانید] با آنان همخوابگى کنید، و آنچه را خدا براى شما مقرر داشته طلب کنید. و بخورید و بیاشامید تا رشته سپید بامداد از رشته سیاه [شب‏] بر شما نمودار شود؛ سپس روزه را تا [فرا رسیدن‏] شب به اتمام رسانید. و در حالى که در مساجد معتکف هستید [با زنان‏] درنیامیزید. این است حدود احکام الهى! پس [زنهار به قصد گناه‏] بدان نزدیک نشوید. این گونه، خداوند آیات خود را براى مردم بیان مى‏کند، باشد که پروا پیشه کنند.

6. از تو در باره عادت ماهانه [زنان‏] مى‏پرسند، بگو: «آن، رنجى است. پس هنگام عادت ماهانه، از [آمیزش با] زنان کناره گیرى کنید، و به آنان نزدیک نشوید تا پاک شوند. پس چون پاک شدند، از همان جا که خدا به شما فرمان داده است، با آنان آمیزش کنید. » خداوند توبه‏کاران و پاکیزگان را دوست مى‏دارد.

7. و اگر [چنین‏] نکردید، بدانید به جنگ با خدا و فرستاده وى، برخاسته‏اید؛ و اگر توبه کنید، سرمایه‏هاى شما از خودتان است. نه ستم مى‏کنید و نه ستم مى‏بینید.

8. مگر کسانى که پس از آن توبه کردند و درستگارى [پیشه‏] نمودند، که خداوند آمرزنده مهربان است.

9. کسانى که پس از ایمان خود کافر شدند، سپس بر کفر [خود] افزودند، هرگز توبه آنان پذیرفته نخواهد شد، و آنان خود گمراهانند.

10. هیچ یک از این کارها در اختیار تو نیست؛ یا [خدا] بر آنان مى‏بخشاید، یا عذابشان مى‏کند، زیرا آنان ستمکارند.

11. و از میان شما، آن دو تن را که مرتکب زشتکارى مى‏شوند، آزارشان دهید؛ پس اگر توبه کردند و درستکار شدند از آنان صرفنظر کنید، زیرا خداوند توبه‏پذیر مهربان است.

12. توبه، نزد خداوند، تنها براى کسانى است که از روى نادانى مرتکب گناه مى‏شوند، سپس به زودى توبه مى‏کنند؛ اینانند که خدا توبه‏شان را مى‏پذیرد، و خداوند داناى حکیم است.

13. و توبه کسانى که گناه مى‏کنند، تا وقتى که مرگ یکى از ایشان دررسد، مى‏گوید: «اکنون توبه کردم»، پذیرفته نیست؛ و [نیز توبه‏] کسانى که در حال کفر مى‏میرند، پذیرفته نخواهد بود، آنانند که برایشان عذابى دردناک آماده کرده‏ایم.

14. خدا مى‏خواهد براى شما توضیح دهد، و راه [و رسمِ‏] کسانى را که پیش از شما بوده‏اند به شما بنمایاند، و بر شما ببخشاید، و خدا داناى حکیم است.

15. خدا مى‏خواهد تا بر شما ببخشاید؛ و کسانى که از خواسته‏ها[ى نفسانى‏] پیروى مى‏کنند مى‏خواهند شما دستخوش انحرافى بزرگ شوید.

16. و ما هیچ پیامبرى را نفرستادیم مگر آنکه به توفیق الهى از او اطاعت کنند. و اگر آنان وقتى به خود ستم کرده بودند، پیش تو مى‏آمدند و از خدا آمرزش مى‏خواستند و پیامبر [نیز] براى آنان طلب آمرزش مى‏کرد، قطعاً خدا را توبه‏پذیرِ مهربان مى‏یافتند.

17. و هیچ مؤمنى را نَسِزَد که مؤمنى را -جز به اشتباه- بکشد. و هر کس مؤمنى را به اشتباه کشت، باید بنده مؤمنى را آزاد و به خانواده او خونبها پرداخت کند؛ مگر اینکه آنان گذشت کنند. و اگر [مقتول‏] از گروهى است که دشمنان شمایند و [خود] وى مؤمن است، [قاتل‏] باید بنده مؤمنى را آزاد کند [و پرداخت خونبها لازم نیست‏]. و اگر [مقتول‏] از گروهى است که میان شما و میان آنان پیمانى است، باید به خانواده وى خونبها پرداخت نماید و بنده مؤمنى را آزاد کند. و هر کس [بنده‏] نیافت، باید دو ماه پیاپى -به عنوان توبه‏اى از جانب خدا- روزه بدارد، و خدا همواره داناى سنجیده‏کار است.

18. مگر کسانى که توبه کردند و [عمل خود را] اصلاح نمودند و به خدا تمسّک جستند و دین خود را براى خدا خالص گردانیدند که [در نتیجه‏] آنان با مؤمنان خواهند بود، و به زودى خدا مؤمنان را پاداشى بزرگ خواهد بخشید.

19. مگر کسانى که پیش از آنکه بر ایشان دست یابید، توبه کرده باشند. پس بدانید که خدا آمرزنده مهربان است.

20. پس هر که بعد از ستم‏کردنش توبه کند و به صلاح آید، خدا توبه او را مى‏پذیرد، که خدا آمرزنده مهربان است.

21. و پنداشتند کیفرى در کار نیست. پس کور و کَر شدند. سپس خدا توبه آنان را پذیرفت. باز بسیارى از ایشان کور و کر شدند، و خدا به آنچه انجام مى‏دهند بیناست.

22. چرا به درگاه خدا توبه نمى‏کنند، و از وى آمرزش نمى‏خواهند؟ و خدا آمرزنده مهربان است.

23. و چون کسانى که به آیات ما ایمان دارند، نزد تو آیند، بگو: «درود بر شما، پروردگارتان رحمت را بر خود مقرّر کرده که هر کس از شما به نادانى کار بدى کند و آنگاه به توبه و صلاح آید، پس وى آمرزنده مهربان است. »

24. و چون موسى به میعاد ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، عرض کرد: «پروردگارا، خود را به من بنماى تا بر تو بنگرم. » فرمود: «هرگز مرا نخواهى دید، لیکن به کوه بنگر؛ پس اگر بر جاى خود قرار گرفت به زودى مرا خواهى دید. » پس چون پروردگارش به کوه جلوه نمود، آن را ریز ریز ساخت، و موسى بیهوش بر زمین افتاد، و چون به خود آمد، گفت: «تو منزهى! به درگاهت توبه کردم و من نخستین مؤمنانم. »

25. و[لى‏] کسانى که مرتکب گناهان شدند، آنگاه توبه کردند و ایمان آوردند، قطعاً پروردگار تو پس از آن آمرزنده مهربان خواهد بود.

26. و [این آیات‏] اعلامى است از جانب خدا و پیامبرش به مردم در روز حجّ اکبر که خدا و پیامبرش در برابر مشرکان تعهّدى ندارند [با این حال‏] اگر [از کفر] توبه کنید آن براى شما بهتر است، و اگر روى بگردانید پس بدانید که شما خدا را درمانده نخواهید کرد؛ و کسانى را که کفر ورزیدند از عذابى دردناک خبر ده.

27. پس چون ماه‏هاىِ حرام سپرى شد، مشرکان را هر کجا یافتید بکشید و آنان را دستگیر کنید و به محاصره درآورید و در هر کمینگاهى به کمین آنان بنشینید؛ پس اگر توبه کردند و نماز برپا داشتند و زکات دادند، راه برایشان گشاده گردانید، زیرا خدا آمرزنده مهربان است.

28. پس اگر توبه کنند و نماز برپا دارند و زکات دهند، در این صورت برادران دینى شما مى‏باشند، و ما آیات [خود] را براى گروهى که مى‏دانند به تفصیل بیان مى‏کنیم.

29. و خشم دلهایشان را ببرد، و خدا توبه هر که را بخواهد مى‏پذیرد، و خدا داناى حکیم است.

30. سپس خدا بعد از این [واقعه‏] توبه هر کس را بخواهد مى‏پذیرد، و خدا آمرزنده مهربان است.

31. به خدا سوگند مى‏خورند که [سخن ناروا] نگفته‏اند، در حالى که قطعاً سخن کفر گفته و پس از اسلام آوردنشان کفر ورزیده‏اند، و بر آنچه موفّق به انجام آن نشدند همّت گماشتند، و به عیبجویى برنخاستند مگر [بعد از] آنکه خدا و پیامبرش از فضل خود آنان را بى‏نیاز گردانیدند. پس اگر توبه کنند براى آنان بهتر است، و اگر روى برتابند، خدا آنان را در دنیا و آخرت عذابى دردناک مى‏کند، و در روى زمین یار و یاورى نخواهند داشت.

32. و دیگرانى هستند که به گناهان خود اعتراف کرده و کار شایسته را با [کارى‏] دیگر که بد است درآمیخته‏اند. امید است خدا توبه آنان را بپذیرد، که خدا آمرزنده مهربان است.

33. آیا ندانسته‏اند که تنها خداست که از بندگانش توبه را مى‏پذیرد و صدقات را مى‏گیرد، و خداست که خود توبه‏پذیر مهربان است؟

34. و عدّه‏اى دیگر [کارشان‏] موقوف به فرمان خداست: یا آنان را عذاب مى‏کند و یا توبه آنها را مى‏پذیرد، و خدا داناى سنجیده‏کار است.

35. [آن مؤمنان، ] همان توبه‏کنندگان، پرستندگان، سپاسگزاران، روزه‏داران، رکوع‏کنندگان، سجده‏کنندگان، وادارندگان به کارهاى پسندیده، بازدارندگان از کارهاى ناپسند و پاسداران مقرّرات خدایند. و مؤمنان را بشارت ده.

36. به یقین، خدا بر پیامبر و مهاجران و انصار که در آن ساعت دشوار از او پیروى کردند ببخشود، بعد از آنکه چیزى نمانده بود که دلهاىِ دسته‏اى از آنان منحرف شود. باز برایشان ببخشود، چرا که او نسبت به آنان مهربان و رحیم است.

37. و [نیز] بر آن سه تن که بر جاى مانده بودند، [و قبول توبه آنان به تعویق افتاد] تا آنجا که زمین با همه فراخى‏اش بر آنان تنگ گردید، و از خود به تنگ آمدند و دانستند که پناهى از خدا جز به سوى او نیست. پس [خدا] به آنان [توفیق‏] توبه داد، تا توبه کنند. بى تردید خدا همان توبه‏پذیر مهربان است.

38. آیا نمى‏بینند که آنان در هر سال، یک یا دو بار آزموده مى‏شوند، باز هم توبه نمى‏کنند و عبرت نمى‏گیرند؟

39. و اینکه از پروردگارتان آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید، [تا اینکه‏] شما را با بهره‏مندى نیکویى تا زمانى معیّن بهره‏مند سازد، و به هر شایسته نعمتى از کَرَم خود عطا کند، و اگر رویگردان شوید من از عذاب روزى بزرگ بر شما بیمناکم.

40. «و اى قوم من، از پروردگارتان آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید [تا] از آسمان بر شما بارش فراوان فرستد و نیرویى بر نیروى شما بیفزاید، و تبهکارانه روى بر مگردانید. »

41. و به سوى [قوم‏] ثمود، برادرشان صالح را [فرستادیم‏]. گفت: «اى قوم من! خدا را بپرستید. براى شما هیچ معبودى جز او نیست. او شما را از زمین پدید آورد و در آن شما را استقرار داد. پس، از او آمرزش بخواهید، آنگاه به درگاه او توبه کنید، که پروردگارم نزدیک [و] اجابت‏کننده است. »

42. «و از پروردگار خود آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان‏] است. »

43. پس، همان گونه که دستور یافته‏اى ایستادگى کن، و هر که با تو توبه کرده [نیز چنین کند]، و طغیان مکنید که او به آنچه انجام مى‏دهید بیناست.

44. بدین گونه تو را در میان امتى که پیش از آن، امتهایى روزگار به سر بردند، فرستادیم تا آنچه را به تو وحى کردیم بر آنان بخوانى، در حالى که آنان به [خداى‏] رحمان کفر مى‏ورزند. بگو: «اوست پروردگار من. معبودى بجز او نیست. بر او توکل کرده‏ام و بازگشت من به سوى اوست. »

45. [با این همه‏] پروردگار تو نسبت به کسانى که به نادانى مرتکب گناه شده، سپس توبه کرده و به صلاح آمده‏اند، البته پروردگارت پس از آن آمرزنده مهربان است.

46. مگر آنان که توبه کرده و ایمان آورده و کار شایسته انجام دادند، که آنان به بهشت درمى‏آیند و ستمى بر ایشان نخواهد رفت.

47. و به یقین، من آمرزنده کسى هستم که توبه کند و ایمان بیاورد و کار شایسته نماید و به راه راست راهسپر شود. »

48. سپس پروردگارش او را برگزید و بر او ببخشود و [وى را] هدایت کرد.

49. مگر کسانى که بعد از آن [بهتان‏] توبه کرده و به صلاح آمده باشند که خدا البته آمرزنده مهربان است.

50. و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود و اینکه خدا توبه‏پذیر سنجیده‏کار است [رسوا مى‏شدید].

51. و به زنان با ایمان بگو: «دیدگان خود را [از هر نامحرمى‏] فرو بندند و پاکدامنى ورزند و زیورهاى خود را آشکار نگردانند مگر آنچه که [طبعاً] از آن پیداست. و باید روسرى خود را بر گردنِ خویش [فرو] اندازند، و زیورهایشان را جز براى شوهرانشان یا پدرانشان یا پدران شوهرانشان یا پسرانشان یا پسران شوهرانشان یا برادرانشان یا پسران برادرانشان یا پسران خواهرانشان یا زنان [همکیش‏] خود یا کنیزانشان یا خدمتکاران مرد که [از زن‏] بى‏نیازند یا کودکانى که بر عورتهاى زنان وقوف حاصل نکرده‏اند، آشکار نکنند؛ و پاهاى خود را [به گونه‏اى به زمین‏] نکوبند تا آنچه از زینتشان نهفته مى‏دارند معلوم گردد. اى مؤمنان، همگى [از مرد و زن‏] به درگاه خدا توبه کنید، امید که رستگار شوید.

52. مگر کسى که توبه کند و ایمان آورد و کار شایسته کند. پس خداوند بدیهایشان را به نیکیها تبدیل مى‏کند، و خدا همواره آمرزنده مهربان است.

53. و هر کس توبه کند و کار شایسته انجام دهد، در حقیقت به سوى خدا بازمى‏گردد.

54. و امّا کسى که توبه کند و ایمان آورَد و به کار شایسته پردازد، امید که از رستگاران باشد.

55. تا خدا راستگویان را به [پاداش‏] راستى‏شان پاداش دهد، و منافقان را اگر بخواهد، عذاب کند یا بر ایشان ببخشاید که خدا همواره آمرزنده مهربان است.

56. [آرى، چنین است‏] تا خدا مردان و زنان منافق، و مردان و زنان مشرک را عذاب کند و توبه مردان و زنان با ایمان را بپذیرد، و خدا همواره آمرزنده مهربان است.

57. [که‏] گناه‏بخش و توبه‏پذیر [و] سخت‏کیفر [و] فراخ‏نعمت است. خدایى جز او نیست. بازگشت به سوى اوست.

58. کسانى که عرش [خدا] را حمل مى‏کنند، و آنها که پیرامون آنند، به سپاس پروردگارشان تسبیح مى‏گویند و به او ایمان دارند و براى کسانى که گرویده‏اند طلب آمرزش مى‏کنند: «پروردگارا، رحمت و دانش تو بر هر چیز احاطه دارد؛ کسانى را که توبه کرده و راه تو را دنبال کرده‏اند ببخش و آنها را از عذاب آتش نگاه دار. »

59. و اوست کسى که توبه را از بندگان خود مى‏پذیرد و از گناهان درمى‏گذرد و آنچه مى‏کنید مى‏داند.

60. و انسان را [نسبت‏] به پدر و مادرش به احسان سفارش کردیم. مادرش با تحمّل رنج به او باردار شد و با تحمّل رنج او را به دنیا آورد. و بار برداشتن و از شیر گرفتنِ او سى ماه است، تا آنگاه که به رشد کامل خود برسد و به چهل سال برسد، مى‏گوید: «پروردگارا، بر دلم بیفکن تا نعمتى را که به من و به پدر و مادرم ارزانى داشته‏اى سپاس گویم و کار شایسته‏اى انجام دهم که آن را خوش دارى، و فرزندانم را برایم شایسته گردان؛ در حقیقت، من به درگاه تو توبه آوردم و من از فرمان‏پذیرانم. »

61. اى کسانى که ایمان آورده‏اید، نباید قومى قوم دیگر را ریشخند کند، شاید آنها از اینها بهتر باشند، و نباید زنانى زنانِ [دیگر] را [ریشخند کنند]، شاید آنها از اینها بهتر باشند، و از یکدیگر عیب مگیرید، و به همدیگر لقبهاى زشت مدهید؛ چه ناپسندیده است نام زشت پس از ایمان. و هر که توبه نکرد آنان خود ستمکارند.

62. اى کسانى که ایمان آورده‏اید، از بسیارى از گمانها بپرهیزید که پاره‏اى از گمانها گناه است، و جاسوسى مکنید، و بعضى از شما غیبت بعضى نکند؛ آیا کسى از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده‏اش را بخورد؟ از آن کراهت دارید. [پس‏] از خدا بترسید، که خدا توبه‏پذیر مهربان است.

63. آیا ترسیدید که پیش از گفتگوى محرمانه خود صدقه‏هایى تقدیم دارید؟ و چون نکردید و خدا [هم‏] بر شما بخشود، پس نماز را برپا دارید و زکات را بدهید و از خدا و پیامبر او فرمان برید، و خدا به آنچه مى‏کنید آگاه است.

64. اگر [شما دو زن‏] به درگاه خدا توبه کنید [بهتر است‏]، واقعاً دلهایتان انحراف پیدا کرده است. و اگر علیه او به یکدیگر کمک کنید، در حقیقت، خدا خود سرپرست اوست، و جبرئیل و صالح مؤمنان [نیز یاور اُویند] و گذشته از این، فرشتگان [هم‏] پشتیبان [او] خواهند بود.

65. اگر پیامبر، شما را طلاق گوید، امید است پروردگارش همسرانى بهتر از شما: مسلمان، مؤمن، فرمانبر، توبه‏کار، عابد، روزه‏دار، بیوه و دوشیزه به او عوض دهد.

66. اى کسانى که ایمان آورده‏اید، به درگاه خدا توبه‏اى راستین کنید، امید است که پروردگارتان بدیهایتان را از شما بزداید و شما را به باغهایى که از زیر [درختان‏] آن جویبارها روان است درآورد. در آن روز خدا پیامبر [خود] و کسانى را که با او ایمان آورده بودند خوار نمى‏گرداند: نورشان از پیشاپیش آنان، و سمت راستشان، روان است. مى‏گویند: «پروردگارا، نور ما را براى ما کامل گردان و بر ما ببخشاى، که تو بر هر چیز توانایى. »

67. در حقیقت، پروردگارت مى‏داند که تو و گروهى از کسانى که با تواند، نزدیک به دو سوّم از شب یا نصف آن یا یک سوّم آن را [به نماز] برمى‏خیزید، و خداست که شب و روز را اندازه‏گیرى مى‏کند. [او] مى‏داند که [شما] هرگز حساب آن را ندارید، پس بر شما ببخشود، [اینک‏] هر چه از قرآن میسّر مى‏شود بخوانید. [خدا] مى‏داند که به زودى در میانتان بیمارانى خواهند بود، و [عدّه‏اى‏] دیگر در زمین سفر مى‏کنند [و] در پى روزى خدا هستند، و [گروهى‏] دیگر در راه خدا پیکار مى‏نمایند. پس هر چه از [قرآن‏] میسّر شد تلاوت کنید و نماز را برپا دارید و زکات را بپردازید و وام نیکو به خدا دهید؛ و هر کار خوبى براى خویش از پیش فرستید آن را نزد خدا بهتر و با پاداشى بیشتر باز خواهید یافت. و از خدا طلب آمرزش کنید که خدا آمرزنده مهربان است.

68. کسانى که مردان و زنان مؤمن را آزار کرده و بعد توبه نکرده‏اند، ایشان راست عذاب جهنّم، و ایشان راست عذاب سوزان.

69. پس به ستایش پروردگارت نیایشگر باش و از او آمرزش خواه، که وى همواره توبه‏پذیر است.

1. البقرة : 37 فَتَلَقّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ ...

2. البقرة : 54 وَ إِذْ قالَ مُوسى‏ لِقَوْمِهِ یا قَوْمِ ...

3. البقرة : 128 رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ ...

4. البقرة : 160 إِلاَّ الَّذینَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ ...

5. البقرة : 187 أُحِلَّ لَکُمْ لَیْلَةَ الصِّیامِ الرَّفَثُ ...

6. البقرة : 222 وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْمَحیضِ قُلْ هُوَ ...

7. البقرة : 279 فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ ...

8. آل‏عمران : 89 إِلاَّ الَّذینَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِکَ ...

9. آل‏عمران : 90 إِنَّ الَّذینَ کَفَرُوا بَعْدَ إیمانِهِمْ ...

10.آل‏عمران : 128 لَیْسَ لَکَ مِنَ اْلأَمْرِ شَیْ‏ءٌ أَوْ ...

11.النساء : 16 وَ اللَّذانِ یَأْتِیانِها مِنْکُمْ ...

12.النساء : 17 إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللّهِ لِلَّذینَ ...

13.النساء : 18 وَ لَیْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذینَ ...

14.النساء : 26 یُریدُ اللّهُ لِیُبَیِّنَ لَکُمْ وَ ...

15.النساء : 27 وَ اللّهُ یُریدُ أَنْ یَتُوبَ عَلَیْکُمْ ...

16.النساء : 64 وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاّ ...

17.النساء : 92 وَ ما کانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ یَقْتُلَ ...

18.النساء : 146 إِلاَّ الَّذینَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ ...

19.المائدة : 34 إِلاَّ الَّذینَ تابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ ...

20.المائدة : 39 فَمَنْ تابَ مِنْ بَعْدِ ظُلْمِهِ وَ ...

21.المائدة : 71 وَ حَسِبُوا أَلاّ تَکُونَ فِتْنَةٌ ...

22.المائدة : 74 أَ فَلا یَتُوبُونَ إِلَى اللّهِ وَ ...

23.الأنعام : 54 وَ إِذا جاءَکَ الَّذینَ یُؤْمِنُونَ ...

24.الأعراف : 143 وَ لَمّا جاءَ مُوسى‏ لِمیقاتِنا وَ ...

25.الأعراف : 153 وَ الَّذینَ عَمِلُوا السَّیِّئاتِ ثُمَّ ...

26.التوبة : 3 وَ أَذانٌ مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى ...

27.التوبة : 5 فَإِذَا انْسَلَخَ اْلأَشْهُرُ الْحُرُمُ ...

28.التوبة : 11 فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ ...

29.التوبة : 15 وَ یُذْهِبْ غَیْظَ قُلُوبِهِمْ وَ یَتُوبُ ...

30.التوبة : 27 ثُمَّ یَتُوبُ اللّهُ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ ...

31.التوبة : 74 یَحْلِفُونَ بِاللّهِ ما قالُوا وَ ...

32.التوبة : 102 وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ ...

33.التوبة : 104 أَ لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ هُوَ ...

34.التوبة : 106 وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ ِلأَمْرِ اللّهِ ...

35.التوبة : 112 التّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ ...

36.التوبة : 117 لَقَدْ تابَ اللّهُ عَلَى النَّبِیّ‏ِ وَ ...

37.التوبة : 118 وَ عَلَى الثَّلاثَةِ الَّذینَ خُلِّفُوا ...

38.التوبة : 126 أَ وَ لا یَرَوْنَ أَنَّهُمْ یُفْتَنُونَ فی ...

39.هود : 3 وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ ...

40.هود : 52 وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ ...

41.هود : 61 وَ إِلى‏ ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحًا قالَ ...

42.هود : 90 وَ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا ...

43.هود : 112 فَاسْتَقِمْ کَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ ...

44.الرعد : 30 کَذلِکَ أَرْسَلْناکَ فی أُمَّةٍ قَدْ ...

45.النحل : 119 ثُمَّ إِنَّ رَبَّکَ لِلَّذینَ عَمِلُوا ...

46.مریم : 60 إِلاّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ ...

47.طه : 82 وَ إِنّی لَغَفّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ ...

48.طه : 122 ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَیْهِ وَ ...

49.النور : 5 إِلاَّ الَّذینَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِکَ ...

50.النور : 10 وَ لَوْ لا فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَ ...

51.النور : 31 وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ ...

52.الفرقان : 70 إِلاّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً ...

53.الفرقان : 71 وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحًا فَإِنَّهُ ...

54.القصص : 67 فَأَمّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ ...

55.الأحزاب : 24 لِیَجْزِیَ اللّهُ الصّادِقینَ ...

56.الأحزاب : 73 لِیُعَذِّبَ اللّهُ الْمُنافِقینَ وَ ...

57.غافر : 3 غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوْبِ ...

58.غافر : 7 الَّذینَ یَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ مَنْ ...

59.الشورى : 25 وَ هُوَ الَّذی یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ ...

60.الأحقاف : 15 وَ وَصَّیْنَا اْلإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ ...

61.الحجرات : 11 یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا یَسْخَرْ ...

62.الحجرات : 12 یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا ...

63.المجادلة : 13 ءَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَیْنَ ...

64.التحریم : 4 إِنْ تَتُوبا إِلَى اللّهِ فَقَدْ صَغَتْ ...

65.التحریم : 5 عَسى‏ رَبُّهُ إِنْ طَلَّقَکُنَّ أَنْ ...

66.التحریم : 8 یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى ...

67.المزمل : 20 إِنَّ رَبَّکَ یَعْلَمُ أَنَّکَ تَقُومُ ...

68.البروج : 10 إِنَّ الَّذینَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنینَ وَ ...

69.النصر : 3 فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَ ...

منبع نرم افزار نورالانوار 2/2

بانک سئولات توبه

علی رضا — Thu, 22 Jan 2009 06:30:57 GMT

1. بانک » اخلاق » کلیات

2. بانک سوال

3. کسی که چند بار توبه نموده و باز آن را شکسته چگونه است؟ این حالت کفر است؟

4. مدتی است که میخواهم توبه کنم، ولی به دو دلیل نتوانسته‏ام 1- اصول و احکام لازم را برای توبه نمیدانستم. 2- میترسم اگر توبه کنم باز گرفتار آن گناه شوم.

5. علامت قبول توبه چیست؟ و توبه در آخرت چه اثری دارد؟

6. من با مشکل بزرگی مواجه هستم که با هیچ گناهی در دنیا قابل قیاس نیست، چه باید بکنم؟

7. من نمی توانم خود را به خاطر گناهان بسیارم ببخشم . گناهان من گستاخی بزرگی است ! چطور به همین راحتی آن ها را فراموش کنم ؟ از کجا بدانم خدا واقعاً مرا بخشیده است ؟

8. راه توبه کردن چگونه است ؟ از نظر تئوری نمی دانم چگونه باید توبه کرد. آیا باید توبه نامه نوشت ؟ اگر کتابی مدّ نظرتان است , راهنمایی بفرمایید.

9. چرا خداوند توبهء فرعون را نپذیرفت ؟

10. در روایت آمده است : هر کس به عمد نماز بی وضو بخواند, خداوند او را در قبر عذاب سختی می دهد; آیا اگر انسان توبه کند, پذیرفته می شود؟

11. توبهء نصوح یعنی چه ؟

12. اگر کسی مرتکب گناهی شد و می خواهد توبه کند که تقریباً شرایط ارتکاب گناه منتفی گردیده است , مثلاً شخصی در اوضاع فقر و نداری مرتکب دزدی شده , پس از ثروتمند شدن , که دیگر نیازی به دزدی ندارد,آیا می شود در این وضع توبه نمود؟

13. جوانی هستم 19ساله , مدت زیادی است که در فکر و خیال خود دچار نگرانی و هراس از بعضی کارهای بد و زشت خود می افتم , مخصوصا هنگام خواب به فکر فرو می روم و فکر می کنم در روز قیامت چه خواهیم کرد؟از کارهای خود پشیمان می شوم .چند بار قید دوستان ناباب خود را زدم , ولی نتوانستم آن ها را ترک کنم . لطفامرا راهنمایی کنید.

14. شرایط توبه کامل چیست ؟ در جامعه ای با این همه وسایل گناه چگونه می توان دامن خود را از گناه حفظ کرد؟

15. توبهء واقعی چیست ؟

16. مدت دو سال با یک پسر شدم. امسال آگاه شدم و بلافاصله با او قطع رابطه کردم. سخت پشیمانم. آیا گناه آن دو سال پاک میشود؟

17. زمانی که بچه بودم، از جیب پدر و برادر و خواهرم دزدی کرده و میرفتم پفک و... میگرفتم و میخوردم. حال که بزرگ شده‏ام، سخت پشیمانم، ولی خجالت میکشم از آنان حلالیت بطلبم. لطفاً مرا راهمایی بکنید.

18. از ارتباطی که با یک دوست پسر داشتم پشیمانم آیا توبه‏ام قبول است؟

19. زنا، لواط، استمنا و هوسرانیهای مختلف مرتکب شده‏ام چنان چه توبه کنم توبه‏ام قبول است؟

20. در بعضی از محیطها، کودکان و نوجوانان به علت ناآگاهی، به اعمال بدی از قبیل وطی با حیوانات دست می زنند و بعد از سن بلوغ آن کار را ادامه می دهند و یا استمنا می کنند. اگر آن شخص توبه کند، توبه او پذیرفته می شود؟ چنین شخصی پس از توبه همیشه گریه و زاری می کند و می گوید من دیگر ازدواج نمیکنم و ارضای شهوت از راه حلال انجام نمیدهم، چون مدتی آن معصیت را انجام داده‏ام! لطفاً بفرمایید چگونه او را نصیحت کنیم؟ آیا چنین شخصی می تواند درجات معنوی و جایگاه بلندی نزد خدا پیدا کند؟

21. در بعضی از جاها می بینیم که مثلاً با یک عمل خیر تمامی اعمال زشت تبدیل به حسنات می شود, مانند آن زن فاحشه که توانست فردی را از گناه دور بدارد و پیامبر6فرمود: جابگاه او در بهشت است . پس تکلیف گناهان قبلیش چه می شود؟

22. تبدیل سیئه به حسنه در آیهء () چگونه قابل توجیه است ؟ آیا بر اساس این آیه گناهکاران تشویق به گناه نمی شوند و به آنان نتیجه نمی دهد, مثلا,(پـاورقی 1.فرقان (25 آیهء 70 شخصی که انواع گناهان را انجام می دهد و بعد توبه می کند, تمامی گناهان تبدیل به حسنات می شود; پس شراب خوار و زناکار... بعد از توبه دارای ثواب بیشتری خواهند شد؟!

23. برای توبه چه باید کرد؟

24. چگونه توبه کنیم که قبول گردد؟ ‌

25. اگر کسی سه مرتبه مرتکب گناه کبیره شده باشد سپس پشیمان و از درگاه خدا طلب عفو کند, چطورمی تواند مطمئن شود که مورد لطف و مرحمت و بخشش خداوند قرار گرفته است ؟

26. اگر با کسی دعوا کرده باشیم و به گناه خود پی ببریم، آیا با توبه مشکل حل می شود؟

27. توبه

28. منظور از توبه کامل از گناهان کبیره و صغیره چیست؟ راه‏های تحقق آن و ذکرها و دعاهای خاص آن را بیان کنید.

29. راه‏های بازگشت یک انسان بی نماز، دروغگو، دزد و... و به یک انسان پاک و درستکار چیست؟

30. در آغاز سن بلوغ به علت ناآگاهی به گناه(Y) آلوده شدم و الان که تقریبا 17 سال دارم، واقعا از کارهای خود پشیمانم، لطفا مرا راهنمایی کنید.

31. اگر کسی بخواهد توبه کند آیا باید قبل از توبه تمام دیونی را که بر گردن او است ادا کند؟ آیا نمی شود ابتدا توبه کند و بعد تمام دیون را بپردازد؟

32. توبة افرادی که با عمل های زشت خود و ترویج فساد و فحشا آثار سویی در جامعه گذاشته اند، اگر توبه کنند پذیرفته می شود؟

http://www.porsojoo.com/fa/bank/38532

34. بانک » اخلاق » کلیات

35. بانک سوال

36. انسان از کجا بداند که توبه اش به درگاه خداوند پذیرفته شده است؟

37. توبه چه گناهی بخشیده نمی شود؟ اگر گناهی مکرر باشد چطور؟

38. فردی که توقع ارتکاب گناه از او نمی رفت، ولی به دلیلی مرتکب آن شد، ولی اکنون از گناهی که انجام داده پشیمان است و حال آن که او را به چشم گناهکار می شناسند. چگونه ممکن است به آینده اش امیدوار و فرد صالحی باشد؟

39. توبة واقعی برای گناهانی چون X و Y چگونه باید باشد تا گناهکار مثل کسی گردد که اصلاً گناه نکرده است؟

40. اگر گناهی را مرتکب شدیم و بعد توبه کردیم از کجا بفهمیم که خداوند توبة ما را قبول کرده است؟

41. چگونه افراد بدکار می توانند به فطرت پاک خود برگردند؟

42. مراحل یک توبة واقعی را شرح دهید؟

43. مراحل توبه را برای شخص پشیمان توضیح دهید که آیا، دعا یا غسل خاصی دارد؟

44. آیا توبه از گناهان کبیره باعث پاک شدن گناه می شود و در روز قیامت بدون هیچ عذابی، شخص وارد بهشت می شود؟

45. دختری با پسری ارتباط داشته، بعد پشیمان شده و توبه نموده است. هرگاه وقایع آن زمان را به خاطر می آورد. برای او رنج آور است. آیا توبه اش پذیرفته می‌شود و گناهش بخشیده شده است.

46. آیا توبه کفار و مشرکان قبول است و آن دنیا بخشیده می شوند؟

47. گناهکاری که آبروی او میان مردم از بین رفته، اگر توبه کند. بخشوده می شود یا نا امید باشد و آرزوی مرگ کند آبروی از میان رفته را چه کند و دید منفی مردم نسبت به خود را چگونه عوض نماید؟

48. اگر انسانی که گناه کرده، توبه حقیقی کند، آیا آثار گناه به طور کامل از بین می رود یا خداوند در قیامت پیش روی همة خلایق، گناه را آشکار می کند؟

49. چندی پیش در کتابی خواندم که انسان هر گناهی بکند تا هفت ساعت مهلت دارد که سه مرتبه بگوید: أستغفر الله الذی لا اله الا هو الحی القیوم و اتقرب الیه. اگر این را گفت، گناه نوشته نمیشود. آیا این امر در مورد هر گناهی صدق میکند؟

50. معنای واقعی توبه چیست؟ چگونه می توانیم خود را از گناهان پاک کنیم و موفق به توبه شویم؟

51. منظور از توبه خداوند چیست؟

52. کسی که توبه کرده، ولی باز از روی فراموشی گناهی را مرتکب شده، آیا توبه‏اش قبول است؟

53. قرآن مجید میفرماید: "آنان که از روی جهالت گناهی مرتکب شده و توبه کردند، خداوند آنان را میبخشد". آیا جهالت آن است که انسان عواقب گناه را نداند و مرتکب شود؟

54. اگر کسی قتلی انجام داده باشد آیا امکان توبه برای او هست؟

55. برای توبه چه باید کرد؟ عمل توبه را به طور کامل توضیح دهید؟

56. از کجا بفهمیم توبه ما قبول شده است؟

57. دوستی دارم که حملات تندی به وزیر کرده و تهمت زده و غیبت کرده، بعد پشیمان شده، وظیفه ایشان اکنون چیست؟

58. چرا خداوند با توجه به این که شخصی در طور عمر خود گناه کرده، با یک توبه او را مورد بخشش قرار می دهد؟

59. آیا شخصی که خودکشی نموده و در هنگام مرگ پوزش طلبیده ، ممکن است با دعای اطرافیان و خیرات و صدقات مورد عفو خداوند قرار گیرد؟

60. چه چیزی گناه چشم چرانی را از بین می برد؟

61. آیا شیطان راه برگشت و توبه دارد؟

62. خدا توبه ما را به خاطر امام زمان (ع) قبول میکند؟ اگر چنین است، پس خودمان هیچ هستیم؟

63. آیا توبه در حال مرگ پذیرفته می شود؟

64. خدا در آیه 90 سوره آل عمران فرمود: توبه کسانی که بعد از ایمان راه ناسپاسی پیش گرفتند، پذیرفته نیست. مگر خداوند تواب و بخشنده نیست؟

65. آیا افرادی که نیمی از عمر خود را صرف گناه کرده اند، با توبه گناهان آن ها بخشیده خواهد شد؟

66. گناهان کبیره ای که انجام می‌شود و بعد توبه شده است، آیا عذابی به دنبال خواهد داشت؟

67. آیا توبه‌ای که بارها شکسته می‌شود، باز پذیرفته است؟

68. اگر شخصی بیشتر عمر خود را در فساد باشد و روزی توبه کند ولی فرصتی برای جبران گناهان نداشته باشد و بمیرد، آیا توبه او قابل قبول است؟

69. توبه واقعی ، چه نوع توبه ای است ؟

70. اگر توبه واقعی انجام شود هر گناهی تأکید می کنم هر گناهی بخشیده می‌شود؟

71. اگر شخصی چندین مرتبه توبه کند و هر مرتبه آنرا بشکند و نتواند آن را عملی سازد ، اولا خدا با او چگونه برخورد خواهد کرد و ثانیاً‌ خواهشمندم چندین پیشنهاد برای عملی ساختن این توبه ارائه بفرمایید .

72. آیا در قرآن فقط توبة کسانی را که سهوی و اشتباهی مرتکب شده‌اند قابل پذیرش دانسته؟ در این صورت تکلیف گناهانی که عمدی انجام شده و تنگنای نفس باعث ارتکاب آن گردیده چیست؟

73. اگر انسانی بخواهد توبه کند و خود را از آلودگی پاک کند، چه باید انجام بدهد؟

74. توبه چه شرایطی دارد؟

75. لطفاً راهی برای درمان روح بیمار بفرمایید؟

76. برای جبران خطاهایی که از انسان رخ داده و فراموش شده است چه باید کنیم؟

77. بازگشت از توبه چه حکمی دارد؟

78. با توجه به این که گفته اید اگر نیاز به مطالعه داریم بگویید. احساس می کنم مدت درازی است شیطان در دلم رخنه کرده برای خواندن نمازم سست شده ام یعنی آنرا سر وقت و با حضور قلب و خلوص کامل نمی خوانم. گاه گاه تمایل دارم که برای نمازم ارزش خاص قائل شوم در صورتی که در گذشته این طور نبودم همچنین بسیار غیبت می کنم با صدای بلند زیاد صحبت می کنم دروغ و تهمت و ... در گفته هایم به چشم می خورد و اطرافیان در خانواده از نوع رفتارم ناراضیند چرا که در آنچه که به من مربوط نیست نظر خود را اعلام می دارم یا احترام به بزرگترها را فراموش می کنم. از خودم بدم می آید و توانایی توبه را ندارم. مرا راهنمایی کنید؟

79. در زمینه معنوی و سیاسی که بعد از چندین سال به اشتباه رفتن خود پی بردم لطفاً ما را کمک کنید؟

80. زنی هستم 27 ساله و پزشک سه ماه پیش ازدواج کردم. دو ماه قبل از ازدواج با همسرم آشنا شدم و هر دو مرتکب عمل غیر اخلاقی و شرعی شدیم و من باردار گردیدم اکنون که سه ماه از ازدواج ما می گذرد من پنج ماه باردار می باشم. علیرغم این که همسرم مرد خیلی خوبی است و از نظر اخلاقی مشکلی نداریم اما آنچه که مانند خوره به جانم افتاده و بسیار آزارم می دهد فرزند حرامی است که متولد می شود چگونه می توانم نطفه حرام را به حلال تبدیل کنم و از عذاب وجدان رهایی یابم و چگونه می توانم از درگاه خداوند از گناهم توبه کنم و از کجا بفهمم خدا توبه مرا پذیرفته است؟ ناگفته نماند که مدت 9 سال است که به افسردگی و ناراحتی اعصاب دارو مصرف می کنم که بدین جهت بسیار دچار فراموشی می شوم. لطفاً پاسخ مرا کتبی بنویسید و از مشکلم نامی به میان نیاورید چرا که در محیط دیگری ممکن است نامه من باز و خوانده شود

81. توبه واقعی به چه صورت است؟ توبه کار واقعی چه کسی است؟

82. فردی که توبه می کند از کجا بفهمد که خداوند توبه او را قبول کرده است و آیا این که بعد از نماز مثلاً صد بار بگوییم (استغفر الله ربی و اتوبو الیه) برای توبه کردن کافی است؟ و فردی که توبه می کند و فهمید که توبه او از طرف خدا قبول شده است، مثلاً اگر نماز نخوانده آیا باید قضای آن را بجای آورد؟

83. من در کودکی عمل بدی انجام داده ام که از آن پشیمانم و از خدا طلب بخشش کردم خداوند توبه مرا می پذیرد؟

84. برای جبران حق الله چه باید بکنم‌؟

85. اگر کسی با حرفی یا عملی پدر یا مادر را ناراحت کند و آنها او را نفرین کنند و بعد این فرزند از عمل خود پشیمان شود، حال اگر به خاطر کم‌رویی معذرت‌خواهی نکند، و آن بدی را جبران کند و از این کار به درگاه خدا توبه کند آیا خدا او را می‌بخشد؟

86. توبه نصوح یعنی چه ؟ و وجه نامگذاری آن چیست‌؟

87. کسی که گذشته‌ای پرگناه داشته ولی سرش به سنگ خورده و توبه کرده است‌، آن هم توبة واقعی که دیگر به سراغ آن گناهان نرفت‌، از کجا بفهمد خدا گناه او را بخشیده و توبة او را قبول کرده است‌؟

88. آیا کسی که اصلاً معصیت نکرده با کسی که معصیت کرده و توبه واقعی نموده و با آن حال از دنیا برود و اهل بهشت شود، درجه بهشت برای این دو گروه مساوی است یا خیر؟

89. کفاره گناهان آیا باعث تخفیف در گناهان می‌شود و به جبران گناهی که کردند چه کفاره‌ای باید بدهند، آیا می‌توان به جای آن نماز خواند و یا ذکر گفت‌، و گفتن چه ذکری برای دور کردن شیطان از نفس بهتر است‌؟

90. دختری 18 ساله هستم که بسیار احساس گناه و شرمندگی می‌کنم‌; چرا که در کودکی گناهانی (مثل دزدی‌) انجام می‌دادم و اکنون نیز اعمال ناشایستی از من سر می‌زند، حال با کمال شرمندگی و پشیمانی در صدد جبران آن‌ها هستم‌. لطفاً با بیان چگونگی توبه و شرایط آن مرا در محو کردن گناهان گذشته و وحشت عذاب (دنیوی و اخروی‌) نجات دهید تا ان شأالله در پیشگاه الهی و بندگان خالص او قرار گیرم‌.

91. از دیدگاه قرآن، چه کسی اهل نجات خواهد بود؟ لطفاً با توجه به امرِ توبه توضیح داده شود.

92. کسی که می‌داند چند لحظه دیگر (یک سال یا یک ساعت‌) فوت می‌کند، اگر توبه کند توبه‌اش مورد قبول خداوند متعال قرار می‌گیرد؟

93. فردی که به اجبار در مجلس عروسی رقصیده و از او فیلم گرفته شده با توجه به این که ممکن است این فیلم برای همیشه بماند و افراد متفاوتی آن را ببینند چگونه باید از این گناه توبه کند؟ آیا کفاره دارد یا خیر؟ شرح کامل دهید.

94. اگر کسی فیلم‌های مبتذل ببیند و بعد از مدت طولانی از کردة خود پشیمان شود، آیا در صورت توبه مورد عفو قرار می‌گیرد؟ لطفاً دلیل مثبت یا منفی بودن آن را نیز بیان کنید.

95. چگونه عمر از دست رفتة خویش را که در راه فساد گذرانده‌ام به دست آورم‌؟

96. اگر انسان گناهی مرتکب شد و از ته قلب توبه کرد آیا خداوند او را بخشیده و آثار گناه را از بین می‌برد؟ یا خیر، بلکه بستگی به گناه دارد؟

97. اشتباهات انسان از نظر قرآن چگونه قابل جبران است‌؟

98. ما جوانان چگونه می‌توانیم پیرو اسلام باشیم و از توبه خود با دیدن رفتارهای اطرافیان بازنگردیم‌؟

99. هنگام توبه و راز و نیاز با خدا چه سوره یا آیه‌ای بهتر است خوانده شود؟

100. اگر فردی در جوانی برخی اعمال عبادی خود را انجام ندهد، امّا پس از آن همة اعمال را انجام بدهد، آینده چگونه خواهد بود؟

101. چگونه حالت پشیمانی از گناه حقیقی خواهد بود

102. قبلا گناهی که فکر می‌کنم مجازات آن شلاق است‌، مرتکب شده و الان از اجرای آن ترسی ندارم‌. تکلیف من چیست‌؟

103. آیا توبه برای همه کس وجود دارد و حتی گناه‌کارترین مردم‌، چرا؟

104. برای ذوب شدن گناهان و پاکی از آن چه باید کرد؟

105. آیا تمام گناهان هر چند بزرگ با توبه آمرزیده می شود ؟

106. از کجا بدانیم خداوند گناهان ما را بخشیده و توبه ما را پذیرفته است؟

107. آیا توبه کسی که بارها توبه اش را شکسته قبول می شود

108. آیا توبه بر گناهی که انسان امید به ترک آن ندارد صحیح است ؟

109. کسی که مرتکب گناه کبیره شده است چگونه می تواند خود را از آن گناه پاک کند؟

110. چگونه می توانیم دریابیم که توبه امان مقبول واقع شده است و برای دوری از گناه چه باید کرد؟

111. در صورتی که کسی توبه کند آیا باز خدواند در روز قیامت او را رسوا میکند

112. چگونه می توان از گناهان گذشته توبه کرد

113. آیا توبه ریاکار بخشیده می شود

114. با چه اعمال و رفتاری گناهان انسان بخشیده می شود

115. مراحل پذیرش توبه چیست

116. ایا توبه کسی که چندین بار توبه شکسته قبول می شود

117. ایا خداوند توبه کسی را که بارها توبه شکسته است می پذیرد

118. آیا توبه گنهکار مورد قبول خداوند قرار می گیرد؟

119. مراحل توبه چیست؟

120. راههای توبه و شرایط پذیرش آن چیست؟

121. راههای توبه و دوری از گناه خود ارضایی چیست

122. مراحل توبه را کاملا توضیح دهید

123. لطفأ چند کتاب درباره توابین (توبه کنندگان واقعی و داستانهای آنها) و توبه معرفی کنید.

124. من فارغ التحصیل دررشته مهندسی عمران هستم و اطلاعات مذهبی خوبی هم دارم،امیدوارم شما عزیزان با ژرفنگری بیشتری به سوالات من جواب بدهید. ? می دانید از دست خودم خسته شده ام از اینکه دائماً مرتکب گناه می شوم،نمی دانم چرا نمی- توانم گناه را ترک کنم احساس می کنم قلبم مرده است و دیگر صدایی نمی شنود،آنقدر گن

125. با توجه به اینکه بنده در دوران کودکی در محیط اجتماعی بدی بزرگ شدم به گناهان بزرگی دست زده ام و حالانیز پشیمان می باشم در ضمن توانایی کفاره این گناهان راهم ندارم .تصمیم گرفته ام که توبه کرده وبه خود شناسی و عرفان روی آورم ولی وقتی آن گناهان (لواط و زنا )در ذهنم جلوه گر می شود نا امید می شوم و دوباره بر می گردم .حال با این وضعیت آیا من می توانم وارد عرفان شوم و به آن چه به سایر بزرگان داده شده است دست یابم آیا در این صورت در صف انسانهای بزرگ و صالحان قرار می گیرم ؟

189. بانک سوال

190. 1- آیا اگر آدمی کارهای بد زیاد کرده بود و بعدا به راه راست هدایت شد, خدا همه گناهان او را خواهد بخشید ؟

191. 2- راههای توبه را شرح دهید؟

192. 1- لطفًا درخصوص اینکه خداوند می فرماید :« از رحمت من ناامیدنشوید و من همه گناهانتان را می بخشم توضیح دهید ؟

193. 1- من یکی از پست ترین آدمهای زمین هستم، همیشه گناه و فساد دامنگیر من است. یعنی؛ هرگناهی که به ذهنم می رسد انجام داده ام جز شرابخواری خیلی توبه کردم ولی همیشه ،توبه ام را شکسته ام خیلی دلم می خواهد خوب باشم وبه درجه بالای معنویت برسم ، ولی باز هم بطرف گناه رفتم ، دوست دارم توبه کنم ولی دیگه می ترسم و از خدا شرم دارم و احساس می کنم دیگه توبه ام پذیرفته نشود چه کار کنم؟ آیا قطع امید کنم یا باز هم دریچه ای روشن به فردایی پاک در زندگی وجود دارد ؟

194. من واقعا از گذشته خودم رنج می برم از عملکردم در گذشته که مرا بسیار رنج می دهد . و نمی شو د از آن رها شد زیرا همیشه فکر و ذهنم را آزار می دهد گاهی اوقات با خودم می گویم چرا باید من در سنین ابتدای نوجوانی تا به این حد عملکرد نابجا و نابخردانه داشته باشم .البته زیاد شنیده ام که خداوند توبه کاران را دوست دارد و گناهان آنها را تکفیر می کند ولی من همیشه می گویم اعمالی است که بالاخره انجام شده است و همیشه در ذهن من تداعی می شود . و من حتی از نوشتن أنها شرم دارم با خود می گویم چرا باید این چنین شود چه می شد خداوند کمکم می کرد طوری مسیرم را تغییر دهم مانند بسیاری از دوستانم و من هم از فکر به گذشته ام تا به این حد شرمنده و شرمسار نشوم با این که در دانشگاه به عنوان چهره مذهبی شناخته می شوم و حتی المقدور هیچ گاه نماز اول وقتم ترک نمی شود و پدر و مادرم از من رضایت اخلاقی کامل دارند و در دانشگاه به عنوان یکی از کسانی که با نهاد نمایندگی همکاری زیادی دارم در برگزاری مراسم فعال هستم شناخته می شوم و من تعجب می کنم با این که آن قدر خطا کار هستم چطور خداوند یک چنین چهره مذهبی و قابل قبول در جامعه برایم قرارداده است . با خودم می گویم چقدر حوب می شد که خداوند این صفحه سیاه گذشته را در زندگیم قرار نمی داد تا فکرش همیشه ذهنم را آزار نمی داد. حال از شما دوستانم می خواهم که چطور می توانم از فکر به گذشته که برایم رخ داده رها شوم و آن را از صفحه ذهنم پاک کنم.

195. جواب نامه قبل به دستم رسید راهنمایی خوبی در مورد برنامه ریزی برای درس خواندن و علی الخصوص مسائل احکام مانند نماز و روزه ... کرده بودید ولی اکنون من باید بدانم که اگر بخواهم گناهان قبلی خود را پاک سازم به طوری که هیچ گناهی نداشته باشم چه باید بکنم البته خود من نیز اقدامی کرده ام مانند خواندن دعای امیر المومنین در مورد پاک شدن گناهان ولی می خواهم مطمئن شوم ،بعضی اوقات حواسم نیست و گناهی می کنم ولی واقعا خودم دوست دارم که از هر گونه خطا پاک و منزه باشم .می دانم که دست خود آدمی است ولی شما با راهنمایی هایتان کمکم کنید که در قیامت شرمنده نباشم و بگویند فلانی از امت محمد است خودم به دنیا هیچ علاقه ای ندارم اگر کارنامه اعمالم خوب بود مرگ را از خدا می خواستم زیرا این دنیا هیچ ارزشی ندارد در این دنیا باید اعمال نیک انجام داد و برای آخرت خودمان خانه بسازیم من همه اینها را می دانم ولی گاهی اوقات حتی بزرگتر ها نمی گذارند که ما کارهای دلخواه خودمان را انجام دهیم حال از شما می خواهم که مرا راهنمایی کنید تا موفق باشم در اعمال خودم از نماز گرفته تا روزه و خمس و .. من برای خودم و آینده برنامه ریزی کرده ام که می خواهم تا آخرین مدرک تحصیلی رشته خود را بگیرم و درس بخوانم در درس خواندن مشکلی ندارم بعد از پایان درس و خدمت سربازی ان شاءالله صاحب زن و بچه شوم البته با این مشکلاتی که در جامعه وجود دارد نمی توان برنامه ریزی بلند مدت کرد ولی من این کار را انجام داده ام.

196. آن گناهی را که توبه کرده ام و یاد آن عذاب جانم است آیا در آن جهان باز خواست خواهم شد و رسوا می شوم و از کجا مطمئن باشم که توبه ام پذیرفته شده و چه کار کنم تا آرام بگیرم و این گناه دیوانه ام نکند.

197. کسی که بعد از ارتکاب گناه کبیره , آن را ترک کند آیا باز گناه برای او نوشته می شود؟

198. این مطلب که انسان اگر در شب قدر توبه نکند تا شب قدر آینده بخشیده نخواهد شد، با این مطلب که انسان همیشه باید توبه کند، چگونه قابل جمع است؟

199. عزیزان غرض از مزاحمت درباره سئوالاتی درباره توبه شخص گناهکار است حال این سئوال پیش می آید که بلوری که شکست اگر آن را چسب بزنند کجا ارج و مقام او به بلوری که نشکسته می رسد ؟چگونه می شود که یک فرد پشیمان از گناه بشود من این قدر توبه کرده ام و دیگر خجالت می شوم با خدای خویش حرفی بزنم چگونه برعهد خویش پا بر جا باشم؟

200. راه توبه نصوح کردن چگونه است؟

201. آیا پس از توبه انجام اعمال حسنه ای که از انسان سلب توفیق شده است و به سبب گناه انجام انها غیر ممکن شده ممکن می شود؟

202. برای داشتن توبه ای واقعی , کنترل شهوت و اراده قوی چه باید بکنیم ؟

203. خدا را دوست دارم , ولی گاهی او را نافرمانی می کنم , چه کنم که از ناسپاسی رحمت و محبت خدا, فاصله بگیرم ؟

204. آیا توبه گناهان را پاک می کند یا از شدت تاثیر آن می کاهد؟

205. کسانی که لواط یا زنا کرده اند, قبل از بلوغ یا بعد از آن مخصوصا بعد از بلوغ چگونه باید توبه کنند؟ آیا راهی برای توبه آنها وجود دارد؟

206. چرا خداوند توبه انسان های جنایتکار رامی پذیرد؟

207. در گذشته کارهای خلافی چون دزدی کتاب , ارتباط نامشروع , استمناء و ... انجام داده ام , اینک وجدانم خیلی ناراحت است چگونه می توانم گذشته هاراجبران کنم ؟

208. چطور می توانیم بفهمیم که در ماه مبارک رمضان توبه ما پذیرفته شده و گناهان ما بخشوده شده است ؟

209. راه توبه از گناه دروغ بستن به خداوند و ائمه (ع ) چیست ؟

210. اگر انسان مرتکب گناهان کبیره شده باشد, آیا راه توبه برایش باز است یا خیر؟

211. بارها از گناهانم توبه کرده و دوباره مرتکب گناه شدم چه کنم تا موفق به توبه بشوم ؟

212. راه توبه از گناهان چیست ؟

213. کسی که گناه زیادی انجام داده است آیا توبه اش مورد قبول واقع می شود

214. چگونه می توان دل از زنگار گناه پاک و فکر گناه را از سر بیرون برد

215. گناهانی که مرتکب شده ام چه جور محاسبه می شوند آیا باید توبه کنم ؟ حق الناس را چه کنم ؟

216. کسی که از گناه خود توبه کرده است چگونه با او برخورد می شود

217. چرا بعداز هرگناهی که انجام می دهیم توبه می کنیم و دوباره توبه را می شکنیم

218. آیا کسی که گناه کبیره را عمدا انجام داده و توبه کند توبه اش پذیرفته می شود؟

219. راه موفقیت درتوبه از گناهان و مبارزه با نفس چیست

220. بانک » اخلاق » کلیات

221. بانک سوال

222. چگونه از گناهان کبیره ای که مرتکب شده ایم پاک شویم ؟

223. چگونه می توان گناهان گذشته را جبران کرد و ایمان را تقویت نمود؟

224. آیا اگر کسی گناهان کبیره زیادی داشته باشد و توبه کند و واقعا توبه راستین کند، گناهان قبلی او بخشیده خواهد شد؟ اگر چنین باشد فرق او (که لذت‏های غیرمشروع برده) با فردی که هیچ‏گاه مرتکب گناهی نشده چیست؟

225. من دختری هستم که تا قبل از قبولی در دانشگاه اصلا از اوضاع جامعه خبر نداشتم ولی وقتی در دانشگاه با اوضاع بحرانی وضعیت جوانان روبرو شدم تصمیم گرفتم تا با آن بچه هایی که تا حدودی آشنایی داشتم کمک کنم ولی شاید به خاطر فراموشی یاد خدا خودم نیز گرفتار شدم و ناخواسته در جریانات خلاف شرعی شرکت کردم بدون اینکه رضایتی داشته باشم و چند بار توبه کرده و باز توبه را شکستم الان مدتی است که خودم را با خدا رفیق کرده ام و تا حدی رسیده ام که آن قدر خودم در یاد خدا غرق می شوم که از اوضاع اطرافم بی خبر می گردم از کارهایم پشیمان شده ام اکنون خدا دستم را گرفته و از جاهایی که فکرش را نمی کنم به یاریم می شتابد رابطه من با خدا به شدت قوی شده اما به خاطر اتفاقات گذشته می ترسم دوباره کوتاهی از من سر زند و از گناهانم رنج می برم مرا راهنمایی کنید که دیگر به راه شیطان نروم (بنده فرزند شهید هستم)

226. اگر یک فرد در این دنیا مرتکب گناهها و جرایم زیادی شود و در آخر توبه کند و از کارهای گذشته خویش اظهار ندامت کند آیا خدا ایشان را مورد عفو خویش قرار می دهد. البته اکثر گناهان ایشان حق الناس محسوب می شوند، البته اگر عفو می شوند حق الناس را چگونه ادا می کند.

227. اگر انسان گناهکار بدون اینکه توبه کند بمیرد. آیا بالاخره زمانی بخشیده نمی شود؟ با توجه به فضل و بخشش خدا به نظر من بعد از زجر و عذابی که خواهد کشید بخشیده می شود؟ توضیح دهید؟

228. در روزنامه و مجلات بسیار است داستان دخترانی که اغفال شده اند و در واقع گناه کبیره ای انجام داده اند آنها برای اینکه پاک شوند باید چه کار کنند آیا غسل مخصوصی دارند آیا خانه ای که در آن هستند تطهیر باید شود آیا آنها که مسلمان و مومنند و به خاطر غفلت دچار این خطا شده اند برای رهایی از عذاب خداوند باید چه کار کنند. بعدا با این دخترها و یا حتی پسرها باید چگونه رفتار کرد. آنها را نصیحت کرد یا به آنها کارشان را گوشزد کرد و کنایه زد.

229. خداوند منان در جای جای قرآن کریم انسان‏ها را به توبه و بازگشت به درگاه ایزد منان توصیه کرده و حتی طبق فرمایش بزرگان یکی از دسیسه‏های شیطان تسویف توبه میباشد و در روایات دیگر آمده که اگر کسی در شب قدر بخشوده نشود تا شب قدر سال آینده بخشوده نمیشود مگر در روز عرفه در صحرای عرفات حاضر باشد. این دو مطلب در ظاهر تناقض است. لطفاً حقیر را راهنمایی فرمایید.

230. کسی که از گذشته خویش پشیمان است و میخواهد در آینده، مسلمان واقعی باشد، باید چه کند؟

231. وقتی کسی فوت میکند چه راهی برای آمرزش جبران تقصیرهای او وجود دارد؟

232. شرایط توبه چیست؟ آیا با توجّه به اینکه قبل از توبه انسان، خداوند باید توبه کند(به سوی بنده بازگشت کند)، چگونه میگوییم انسان در توبه کردن مختار است؟

233. آیا میتوان از خداوند خواست برای جبران گناه، انسان را در دنیا عذاب کند؟

234. اگر عملی انجام داده‏ایم و نمیدانیم گناه است یا نیست، باید توبه کنیم؟

235. آیا با شکستن توبه میتوان دوباره توبه نمود؟

236. اگر کسی باعث انحراف دیگری شد، راه جبران آن چیست؟

237. گفته‏اند یکی از شرایط توبه این است که باید گوشت و پوستی که از حرام روییده است، ریخته شود و دوباره پوست و گوشت تازه بروید؛ معنای این سخن چیست؟

238. اگر خداوند توبه پذیر است، چرا روزه فاجر، گنهکار، شرابخوار و قمار باز پذیرفته نیست؟

239. چرا فقط در مکتب انبیا«علیهم السلام» میتوان در انسان حالت توبه به وجود آورد؟

240. شرایط توبه چیست؟

241. آیا با گشوده شدن باب توبه، نظام اجتماعی به هم نمیریزد؟ مثلاً چگونه ممکن است انسان دست به قتل بزند و در آخر عمر با توبه تمام گناهانش بخشیده شود؟

242. از کجا بدانیم خداوند توبه ما را قبول است؟

243. چه گناهی توبه‏پذیر نیست؟

244. چرا توبه افراد پس از هزاران گناه پذیرفته میشود؟ آیا این باعث گریز برخی از مکتب اسلام نیست؟

245. آیا توبه کسی که گناهی را با علم به حرام بودن آن مرتکب شود، پذیرفته است؟

246. آیا توبه واجب است؟

247. چگونه میتوان آیینه قلب را از گناهان بسیار پاک کرد؟

248. پشیمانی از گناه چه اثری دارد؟ یا اینکه پشیمانی یکی از عوامل بزرگ نگرانی است، چرا اسلام آن را واجب کرده است؟

249. چگونه میتوان توبه را نشکست؟

250. اگر انسان تا سر حدّ پیری گناه کند، آیا توبه او پذیرفته است؟

251. آیا توبه کسی که کاری را با علم به حرام بودن آن انجام دهد پذیرفته است؟

http://tobeh2099.blogfa.com/

علی رضا — Thu, 15 Jan 2009 06:07:41 GMT

http://tobeh2099.blogfa.com/

وبلاگ جدید

جدید

علی رضا — Thu, 15 Jan 2009 06:03:59 GMT

داستان بلعم باعورا در روایات
على بن ابراهیم قمى در تفسیر خود در ذیل آیه ((و اتل علیهم نبا الذى آتیناه آیاتنا...)) مى گوید: پدرم از حسین بن خالد از ابى الحسن امام رضا (علیه السلام ) برایم نقل کرد که آن حضرت فرمود: بلعم باعورا داراى اسم اعظم بود، و با اسم اعظم دعا مى کرد و خداوند دعایش را اجابت مى کرد، در آخر بطرف فرعون میل کرد، و از درباریان او شد، این ببود تا آنروزى که فرعون براى دستگیر کردن موسى و یارانش در طلب ایشان مى گشت ، عبورش به بلعم افتاد، گفت : از خدا بخواه موسى و اصحابش را به دام ما بیندازد، بلعم بر الاغ خود سوار شد تا او نیز به جستجوى موسى برود الاغش از راه رفتن امتناع کرد، بلعم شروع کرد به زدن آن حیوان ، خداوند قفل از زبان الاغ برداشت و به زبان آمد و گفت : واى بر تو براى چه مرا مى زنى ؟ آیا مى خواهى با تو بیایم تا تو بر پیغمبر خدا و مردمى با ایمان نفرین کنى ؟ بلعم این را که شنید آنقدر آن حیوان را زد تا کشت ، و همانجا اسماعظم از زبانش برداشته شد، و قرآن درباره اش فرموده : ((فانسلخ منها فاتبعه الشیطان فکان من الغاوین ، و لو شئنا لرفعناه بها و لکنه اخلد الى الارض و اتبع هواه فمثله کمثل الکلب ان تحمل علیه یلهث او تترکه یلهث )) این مثلى است که خداوند زده است .
مؤ لف : ظاهر اینکه امام در آخر فرمود: ((و این مثلى است که خداوند زده است )) این است که آیه شریفه اشاره به داستان بلعم دارد...
و در الدر المنثور است که فاریابى و عبدالرزاق و عبد بن حمید و نسائى و ابن جریر و ابن المنذر و ابن ابى حاتم و ابو الشیخ و طبرانى و ابن مردویه همگى از عبداللّه بن مسعود نقل کرده اند که در ذیل آیه ((و اتل علیهم نبا الذى آتیناه آیاتنا فانسلخ منها)) گفته است : این شخص مردى از بنى اسرائیل بوده که او را ((بلعم بن اءبر)) مى گفتند.
و نیز در همان کتاب آمده که عبد بن حمید و ابو الشیخ و ابن مردویه از طرقى از ابن عباس نقل کرده اند که گفت : این مرد بلعم بن باعورا و در نقل دیگرى بلعام بن عامر بوده و همان کسى بوده که اسم اعظم مى دانسته ، و در بنى اسرائیل بوده است .
مؤ لف : اینکه وى اسمش بلعم و از بنى اسرائیل بوده از غیر ابن عباس نیز روایت شده ، و از ابن عباس غیر این هم روایت کرده اند.

داستان اسماعیل صادق الوعد
وَ اذْکُرْ فى الْکِتَبِ إِسمَعِیلَ إِنَّهُ کانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ کانَ رَسولاً نَّبِیًّا(54)
وَ کانَ یَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصلَوةِ وَ الزَّکَوةِ وَ کانَ عِندَ رَبِّهِ مَرْضِیًّا(55)
54. در این کتاب اسماعیل را یاد کن وى درست وعده ، و فرستاده اى پیامبر بود
55. و کسان خود را به نماز خواندن و زکات دادن وادار مى کرد و نزد پروردگار خویش ‍ پسندیده بود.
(از سوره مبارکه مریم )

داستان اسماعیل صادق الوعد در قرآن و روایت
داستان اسماعیل در قرآن
داستان اسماعیل بن حزقیل پیغمبر جز در این دو آیه در جایى دیگر نیامده ، تازه این دو آیه هم بنا به یک تفسیر مربوط به او است ، و بنابر آن خداى سبحان او را به ثناى جمیلى ستوده و صادق الوعد و آمر به معروف و مرضى درگاه خویش خوانده وفرموده که : او رسولى نبى بوده است .
داستان اسماعیل در روایات
و اما حدیث در علل الشرایع به سند خود از ابن ابى عمیر و محمد بن سنان ، از شخصى که نام برده ، از امام صادق (علیه السلام ) روایت کرده که ((اذکر فى الکتاب اسمعیل انه کان صادق الوعد و کان رسولا نبیا)) اسماعیل فرزند ابراهیم نیست بلکه پیغمبرى دیگر از انبیاء بوده که خداى عز و جل به سوى قومش مبعوث نمود، و مردمش او را گرفته و پوست سر و رویش را کندند، پس فرشته اى نزدش آمده گفت : خداى عز و جل مرا نزد تو فرستاد تا هر امرى دارى اطاعت کنم ، گفت : من باید به دیگر انبیاء اقتداء داشته و آنان را اسوه خود قرار دهم .
مؤ لف : این معنا را به سند خود از ابو بصیر از امام صادق (علیه السلام ) نیز روایت کرده که در آخر آن آمده : من باید حسین (علیه السلام ) را اسوه خود قرار دهم .
و در کتاب عیون به سند خود از سلیمان جعفرى ، از امام رضا (علیه السلام ) روایت کرده که فرمود: هیچ مى دانى چرا اسماعیل را صادق الوعد خواندند؟ عرض کردم : نه ، نمى دانم . فرمود: با مردى وعده کرده بود، در همان موعد در آنجا حاضر شده تا یک سال به انتظارش نشست .
مؤ لف : این معنا در کافى از ابن ابى عمیر از منصور بن حازم و از امام صادق (علیه السلام ) روایت شده در مجمع نیز آن را بدون ذکر سند از آن جناب نقل کرده است .
و در تفسیر قمى در ذیل آیه واذکر فى الکتاب اسمعیل انه کان صادق الوعد)) آمده که امام فرمود: اسماعیل وعده اى داده بود و یک سال منتظر دوستش نشست ، و او اسماعیل پسر حزقیل بود.
مؤ لف : وعده اى که آن جناب داده بوده مطلق بوده است ، یعنى مقید نکرده که یک ساعت یا یک روز یافلان مدت در آنجا منتظر مى مانم ، به همین جهت مقامى که از صدق و درستى داشته اقتضاء کرده که به این وعده مطلق وفا کند، و در جائى که معین نموده ، بایستد تا رفیقش بیاید.
صفت وفاء مانند سایر صفات نفسانى از حب ، اراده ، عزم ، ایمان ، ثقه و تسلیم داراى مراتب مختلفى است که بر حسب اختلاف مراتب علم و یقین مختلف مى شود، همانطور که یک مرتبه از ایمان با تمامى خطاها و گناهان مى سازد که نازلترین مراتب آن است ، و از آن به بعد مرتبه به مرتبه رو به تزاید و صفا نهاده تابه جایى مى رسد که از هر شرک خفى خالص مى گردد، و دیگر قلب به چیزى غیر از خدا تعلق پیدا نمى کند، حتى التفاتى هم به غیر خدا نمى نماید، که این اعلا مراتب ایمان است ، همچنین وفاى به عهد هم داراى مراتبى است ، یکى از مراتبش وفاى قولى است ، مثل اینکه قول بدهد که یک ساعت یا دو ساعت فلان جا منتظر بایستد، تا کار لازم ترى پیدا شده او را از بیشتر ایستادن منصرف کند، این یک مرتبه از وفاء است ، که عرفا آن را وفاء مى خوانند، و از این مرتبه بالاتر این است که آنقدر بایستد تا عادتا از برگشتن طرف ناامید شود و اطلاق وعده را به یاس مقید سازد، و از این هم بالاتر اینکه اطلاق آن را حفظ نموده اینقدر بایستد تا طرف برگردد هر چند که طولانى شود، پس نفوس قوى که مراقب قول و فعل خود هستند هیچ وقت قولى نمى دهند مگر قولى که طاقت عمل به آن را داشته باشند و بتوانند با عمل آن را تصدیق کنند و همینکه از زبانشان در آمد دیگر هیچ چیز از انفاذ آن بازشان نمى دارد.
و در روایت آمده که رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله و سلم ) به یکى از اصحاب خود وعده داد که درم که نزد خانه کعبه منتظرش مى باشد تا او برگردد، ولى آن مرد در پى کار خود رفته فراموش کرد برگردد، رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله و سلم ) سه روز در آنجا منتظر ماند تا خبر به آن مرد رسید، به مسجد آمده عذر خواهى کرد. آرى این مقام صدیقین است که هیچ سخنى نگویند مگر آنکه بدان عمل کنند.

داستان لقمان حکیم
وَ لَقَدْ ءَاتَیْنَا لُقْمَنَ الحِْکْمَةَ أَنِ اشکُرْ للَّهِ وَ مَن یَشکرْ فَإِنَّمَا یَشکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَن کَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنىُّ حَمِیدٌ(12)
وَ إِذْ قَالَ لُقْمَنُ لابْنِهِ وَ هُوَ یَعِظهُ یَبُنىَّ لا تُشرِک بِاللَّهِ إِنَّ الشرْک لَظلْمٌ عَظِیمٌ(13)
وَ وَصیْنَا الانسنَ بِوَلِدَیْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ وَ فِصلُهُ فى عَامَینِ أَنِ اشکرْ لى وَ لِوَلِدَیْک إِلىَّ الْمَصِیرُ(14)
وَ إِن جَهَدَاک عَلى أَن تُشرِک بى مَا لَیْس لَک بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُمَا وَ صاحِبْهُمَا فى الدُّنْیَا مَعْرُوفاً وَ اتَّبِعْ سبِیلَ مَنْ أَنَاب إِلىَّ ثُمَّ إِلىَّ مَرْجِعُکُمْ فَأُنَبِّئُکم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ(15)
یَبُنىَّ إِنهَا إِن تَک مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَکُن فى صخْرَةٍ أَوْ فى السمَوَتِ أَوْ فى الاَرْضِ یَأْتِ بهَا اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَطِیفٌ خَبِیرٌ(16)
یَبُنىَّ أَقِمِ الصلَوةَ وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنکَرِ وَ اصبرْ عَلى مَا أَصابَک إِنَّ ذَلِک مِنْ عَزْمِ الاُمُورِ(17)
وَ لا تُصعِّرْ خَدَّک لِلنَّاسِ وَ لا تَمْشِ فى الاَرْضِ مَرَحاً إِنَّ اللَّهَ لا یحِب کلَّ مخْتَالٍ فَخُورٍ(18)
وَ اقْصِدْ فى مَشیِک وَ اغْضض مِن صوْتِک إِنَّ أَنکَرَ الاَصوَتِ لَصوْت الحَْمِیرِ(19)
12. بتحقیق لقمان را حکمت دادیم (و چون لازمه حکمت شکر منعم است ، به او گفتیم :) خدا را سپاس بدار. و هر کس سپاس بدارد، به نفع خود سپاس مى دارد و هر که کفران کند، (دود کفرانش به چشم خودش مى رود، چون ) خدا بى نیاز است (از شکر نکردن خلق متضرر نمى شود) و نیز ستوده است ، (چه شکرش بگزارند و چه کفرانش کنند.)
13. و آن دم که لقمان به پسر خویش که پندش مى داد، گفت : اى پسرک من ، به خدا شرک میار، که شرک ستمى است بزرگ .
14. ما انسان را در مورد پدر و مادرش ، و مخصوصا مادرش که با ناتوانى روزافزون حامل وى بوده و از شیر بریدنش تا دو سال طول مى کشد، سفارش کردیم و گفتیم : مرا و پدر و مادرت را سپاس بدار، که سرانجام به سوى من است .
15. و اگر بکوشند تا چیزى را که در مورد آن علم ندارى با من شریک کنى ، اطاعتشان مکن ، و در این دنیا به نیکى همدشان باش . طریق کسى را که سوى من بازگشته است پیروى کن ، که در آخر بازگشت شما نیز نزد من است و از اعمالى که مى کرده اید، خبرتان مى دهیم .
16. اى پسرک من ، اگر عمل تو هموزن دانه خردلى ، آن هم پنهان در دل سنگى یا در آسمان یا در زمین باشد، خدا آن را مى آورد، که خدا دقیق و کاردان است .
17. اى پسرک من ، نماز به پا دار و امر به معروف و از منکر نهى کن و بر مصائب خویش صبر کن ، که این از کارهاى مطلوب است .
18. اى پسرک من ، از در کبر و نخوت از مردم روى برمگردان و در زمین چون مردم فرحناک راه مرو، خدا خودپسندان گرد نفر از را دوست نمى دارد.
19. در راه رفتن خویش معتدل باش و صوت خود ملایم کن ، که نامطبوع ترین آوازها آواز خران است .
(از سوره مبارکه لقمان )

گفتارى پیرامون داستان لقمان و پاره اى از کلمات حکمت آمیزش
1. داستان لقمان در قرآن
نام لقمان در کلام خداى تعالى جز در سوره لقمان نیامده ، و از داستانهاى او جز آن مقدار که در آیات ((و لقد آتینا لقمن الحکمه ان اشکر لله ...)) آمده ، سخنى نرفته است ، ولى در داستانهاى او و کلمات حکمت آمیزش روایات بسیار مختلف رسیده ، که ما بعضى از آنها را که با عقل و اعتبار سازگارتر است نقل مى کنیم .
در کافى از بعضى راویان امامیه ، و سپس بعد از حذف بقیه سند، از هشام بن حکم روایت کرده که گفت : ابوالحسن موسى بن جعفر (علیه السلام ) به من فرمود: اى هشام خداى تعالى که فرموده : ((و لقد آتینا لقمن الحکمه )) منظور از حکمت فهم و عقل است .
و در مجمع البیان گفته : نافع از ابن عمر روایت کرده که گف ت : از رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ) شنیدم مى فرمود: به حق مى گویم که لقمان پیغمبر نبود، و لیکن بنده اى بود که بسیار فکر مى کرد، و یقین خوبى داشت ، خدا را دوست مى داشت ، و خدا هم او را دوست بداشت ، و به دادن حکمت به او منت نهاد. روزى در وسط روز خوابیده بود که ناگهان ندایى شنید: اى لقمان ! آیا مى خواهى خدا تو را خلیفه خود در زمین کند، تا بین مردم به حق حکم کنى ؟
لقمان صدا را پاسخ داد که : اگر پروردگارم مرا مخیر کند، عافیت را مى خواهم ، و بلاء را نمى پذیرم ، ولى اگر او اراده کرده مرا خلیفه کند سمعا و طاعتا، براى اینکه ایمان و یقین دارم که اگر او چنین اراده اى کرده باشد، خودش یاریم نموده و از خطا نگهم مى دارد.
ملائکه - به طورى که لقمان ایشان را نمى دید - پرسیدند: اى لقمان چرا؟ گفت : براى اینکه هیچ تکلیفى دشوارتر از قضاوت و داورى نیست ، و ظلم آن را از هر سو احاطه مى کند، اگر در داورى راه صواب رود امید نجات دارد، نه یقین به آن ، ولى اگر راه خطا رود راه بهشت را عوضى رفته است ، و اگر انسان در دنیا ذلیل و بى اسم و رسم باشد، ولى در آخرت شریف و آبرومند، بهتر است از اینکه در دنیا شریف و صاحب مقام باشد، ولى در آخرت ذلیل و بى مقدار، و کسى که دنیا را بر آخرت ترجیح دهد، دنیایش از دست مى رود، و به آخرت هم نمى رسد.
ملائکه از منطق نیکوى او تعجب کردند، لقمان به خواب رفت ، و در خواب حکمت به او داده شد، و چون از خواب برخاست به حکمت سخن مى گفت و او با حکمت خود براى داوود وزارت مى کرد، روزى داوود به او گفت : اى لقمان خوشا به حالت که حکمت به تو داده شد، و بلاى نبوت هم از تو گردانده شد.
و در الدرالمنثور است که ابن مردویه از ابوهریره روایت کرده که گفت : رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ) فرمود: آیا مى دانید لقمان چه بوده ؟ گفتند: خدا و رسولش داناتر است فرمود: حبشى بود.
2. داستان لقمان در روایات
در تفسیر قمى به سند خود از حماد روایت کرده که گفت : از امام صادق (علیه السلام ) از لقمان سراغ گرفتم ، که چه کسى بود؟ و حکمتى که خدا به او ارزانى داشت چگونه بود؟ فرمود آگاه باش که به خدا سوگند حکمت را به لقمان به خاطر حسب و دودمان و مال و فرزندان و یا درشتى در جسم و زیبایى رخسار ندادند، و لیکن او مردى بود که در برابر امر خدا سخت نیرومندى به خرج مى داد و به خاطر خدا از آنچه خدا راضى نبود دورى مى کرد، مردى ساکت و فقیر احوال بود، نظرى عمیق و فکرى طولانى و نظرى تیز داشت ، همواره مى خواست تا از عبرت ها غنى باشد و هرگز در روز نخوابید، و هرگز کسى او را در حال بول و یا غایط و یا غسل ندید، بس ‍ که در خودپوشى مراقبت داشت ، و نظرش بلند و عمیق بود، و مواظب حرکات و سکنات خویش بود، هرگز از دیدن یا شنیدن چیزى نخندید، چون مى ترسید گناه باشد، و هرگز خشمگین نشد، و با کسى مزاح نکرد، و چون چیزى از منافع دنیا عایدش مى شد اظهار شادمانى نمى کرد، و اگر از دست مى داد اظهار اندوه نمى نمود، زنانى بسیار گرفت ، و خدا فرزندانى بسیار به او مرحمت نمود، و لیکن بیشتر آن فرزندان را از دست داد، و بر مرگ احدى از ایشان نگریست .
لقمان هرگز از دو نفر که نزاع و یا کتک کارى داشتند نگذشت ، مگر آنکه بین آن دو را اصلاح کرد، و از آن دو عبور نکرد، مگر وقتى که دوستدار یکدیگر شدند، و هرگز سخن نیکو از احدى نشنید، مگر آنکه تفسیرش را پرسید، و پرسید که این سخن را از که شنیده اى ؟ لقمان بسیار با فقهاء و حکما نشست و برخاست مى کرد، و به دیدن قاضیان و پادشاهان و صاحبان منصب مى رفت ، قاضیان را تسلیت مى گفت ، و برایشان نوحه سرایى مى کرد، که خدا به چنین کارى مبتلایشان کرده ، و براى سلاطین و ملوک اظهار دلسوزى و ترحم مى نمود، که چگونه به ملک و سلطنت دل بسته ، و از خدا بى خبر شده اند، لقمان بسیار عبرت مى گرفت ، و طریقه غلبه بر هواى نفس را از دیگران مى پرسید، و یاد مى گرفت ، و با آن طریقه همواره با هواى نفس در جنگ بود، و از شیطان احتراز مى جست ، و قلب خود را با فکر، و نفس ‍ خویش را با عبرت ، مداوا مى کرد، هرگز سفر نمى کرد مگر به جایى که برایش اهمیت داشته باشد، به این جهات بود که خدا حکمتش بداد، و عصمتش ارزانى داشت .
و خداى تبارک و تعالى دستور داد به طوائفى از فرشتگان که در نیمه روزى که مردم به خواب قیلوله رفته بودند، لقمان را ندا دهند - به طورى که صداى ایشان را بشنود، ولى اشخاص ایشان را نبیند - که : اى لقمان آیا مى خواهى خدا تو را خلیفه خود در زمین کند؟ تا فرمانفرماى مردم باشى ؟
لقمان گفت : اگر خدا بدین شغل فرمانم دهد که سمعا و طاعتا، چون اگر او اینکار را از من خواسته باشد، خودش یاریم مى کند، و راه نجاتم مى آموزد، و از خطا نگهم مى دارد، ولى اگر مرا مخیر کند من عافیت را اختیار مى کنم .
ملائکه گفتند: اى لقمان چرا؟
گفت براى اینکه داورى بین مردم در دشوارترین موقعیت ها براى حفظ عصمت است ، و فتنه و آزمایشش از هر جاى دیگر سخت تر و بیشتر است و آدمى بى چاره مى ماند، و کسى هم کمکش نمى کند، ظلم از چهار سو احاطه اش نموده ، کارش به یکى از دو احتمال مى انجامد، یا این است که در داورى اش راى و نظریه اش مطابق حق و واقع مى شود، که در این صورت جا دارد که سالم باشد، و احتمال آن هست ، و یا این است که راه را عوضى مى رود که در این صورت راه بهشت را عوضى مى رود و هلاکتش قطعى است ، و اگر آدمى در دنیا ذلیل و ضعیف باشد آسان تر است تا آنکه در دنیا رئیس و آبرومند بوده ولى در آخرت ذلیل و ضعیف باشد، از سوى دیگر کسى که دنیا را بر آخرت ترجیح دهد هم در دنیا خاسر و زیانکار است ، و هم در آخرت ، چون دنیایش تمام مى شود، و به آخرت هم نمى رسد.
ملائکه از حکمت او به شگفت آمده ، خداى رحمان نیز منطق او را نیکو دانست ، پس همین که شام شد، و در بستر خوابش آرمید، خدا حکمت را بر او نازل کرد، به طورى که از فرق سر تا قدمش را پر کرد، و او خود در خواب بود که خدا پرده و جامعه اى از حکمت بر سراسر وجود او بپوشانید.
لقمان از خواب بیدار شد، در حالى که قاضى ترین مردم زمانش بود، و در بین مردم مى آمد، و به حکمت سخن مى گفت ، و حکمت خود را در بین مردم منتشر مى ساخت .
سپس امام صادق (علیه السلام ) فرمود: بعد از آن که فرمان خلافت به او داده شد، و او نپذیرفت ، خداى عزوجل ملائکه را فرمود تا داوود را به خلافت ندا دهند، داوود پذیرفت بدون اینکه شرطى را که لقمان کرده بود به زبان آورد پس خداى عزوجل خلافت در زمین را به او داد، و چند مرتبه مبتلا به آزمایش شد، و در هر دفعه پایش بطرف خطا لغزید و خدا او را نگهدارى نموده واز آن انحرافش در گذشت .
لقمان بسیار بدیدن داوود مى رفت ، و او را اندرز مى داد، و مواعظ و حکمت ها و علوم بسیار در اختیارش مى گذاشت ، و داوود همواره به او مى گفت : خوشا به حالت اى لقمان ، که حکمت به تو داده شد، و به بلاى خلافت هم گرفتار نگشتى ، و به داوود خلافت داده شد و به حکم و فتنه گرفتار آمد.
آنگاه امام صادق (علیه السلام ) در ذیل آیه ((و اذ قال لقمن لابنه و هو یعظه : یا بنى لا تشرک بالله ، ان الشرک لظلم عظیم )) فرمود: لقمان پسرش ‍ ((باثار)) را وقتى اندرز مى داد آن قدر کلماتش نافذ بود که فرزندش در نهایت درجه تاثر قرار مى گرفت .
اى حماد از جمله مواعظى که به فرزندش کرد یکى این بود که : اى پسرم ! تو از آن روزى که به دنیا افتادى ، پشت به دنیا و رو به آخرت کردى ، و خانه اى که دارى به طرف آن مى روى نزدیک تر به تو است ، از خانه اى که از آن دور مى شوى ، پسرم همواره با علما بنشین ، و با دو زانوى خود مزاحمشان شو، ولى با آنان مجادله مکن ، که اگر چنین کنى از تعلیم تو دریغ مى ورزند، و از دنیا بقدر بلاغ و رفع حاجت بگیر، و یک باره ترک آن مگوى ، و گر نه سربار جامعه خواهى شد، و در دنیا آن چنان داخل مشو که به آخرتت ضرر رساند، آن قدر روزه بگیر که از شهوتت جلوگیرى کند، و آن قدر روزه مگیر که از نماز بازت دارد، زیرا نماز نزد خدا محبوبتر از روزه است .
پسرم دنیا دریایى است عمیق ، که دانشمندانى بسیار در آن هلاک شدند، و چون چنین است تو کشتى خود را در این دریا از ایمان بساز، و بادبان آن را از توکل قرار ده ، و آذوقه اى از تقواى خدا در آن ذخیره کن ، اگر نجات یافتى ، به رحمت خدا یافته اى و اگر هلاک شدى ، به گناهانت شده اى .
پسرم اگر طفل صغیرى را در کودکى ادب کنى ، تو را در بزرگى سود مى رساند و تو از آن بهره مند شوى ، و معلوم است کسى که براى ادب ارزشى قائل است ، نسبت به آن اهتمام مى ورزد، و کسى که بدان اهتمام بورزد نخست راه بکار بستنش را مى آموزد و کسى که مى خواهد راه تاءدیب را بیاموزد، سعى و کوشش بسیار مى شود، و کسى که سعى و کوشش را در طلب آن بسیار کرد قدم قدم به نفع آن بر مى خورد، و آن را عادت خود قرار مى دهد.
آرى خواهى دید که تو خود جانشین گذشتگان خود شده اى ، و از جانشین خودت سود مى برى ، و هر صاحب رغبتى به تو امید مى بندد، که از ادبت چیزى بیاموزد، و هر ترسنده اى از صولتت هراسناک مى شود.
زنهار، که به خاطر بدست آوردن و طلب غیر علم و ادب ، در طلب ادب دچار کسالت نشوى ، و اگر در امر دنیا شکست خوردى ، زنهار که در امر آخرت مغلوب نشوى ، و بدان که اگر طلب علم از تو فوت شود، در امر آخرتت شکست خورده اى ، و در روزها و شبها و ساعتهایت بهره اى بگذار براى طلب علم ، براى اینکه عمر گرانمایه را هیچ چیز چون ترک علم ضایع نمى کند.
و مبادا که هرگز با اشخاص لجوج در افتى ، و هرگز با مردى فقیه جدال مکن ، و هرگز با صاحب سلطنتى دشمنى مورز، و با هیچ ستمگرى سازگارى و دوستى مکن ، و با هیچ فاسقى برادرى مورز، وبا هیچ متهمى رفاقت مکن ، و علم خود را مانند پولت گنجینه کن ، و بهر کس و ناکس عرضه مدار.
پسرم از خداى عزوجل آنچنان بترس که اگر در قیامت نیکیهاى همه نیکان جن و انس را داشته باشى باز ترس آن داشته باشى که عذابت کند، و از خداامید رحمت داشته باش آنچنان که اگر در روز قیامت تمامى گناهان جن و انس را داشته باشى ، باز احتمال و امید اینکه خدا تو رابیامرزد، داشته باشى .
پسرش به او گفت : پدر جان چطور چنین چیزى ممکن است ، که در عین داشتن چنان خوفى ، این چنین امیدى هم داشته باشم ، و این دو حالت متضاد در یک دل چگونه جمع مى شود؟
لقمان گفت : پسرم اگر قلب مومن را بیرون آرند، درآن دو نور یافت مى شود، نورى براى خوف ، و نورى براى رجاء و اگر آن دو را با مقیاسى بسنجند، برابر همند، هیچ یک از دیگرى حتى به سنگینى یک ذره بیشتر نیست ، و کسى که به خدا ایمان دارد، به گفته او نیز ایمان دارد، و کسى که به گفته ا و ایمان داشته باشد، به فرمان او عمل مى کند، و کسى که به فرمان او عمل نکند، گفتار او را تصدیق نکرده ، پس این حالات دل هر یک گواه دیگرى است .
پس کسى که به راستى ایمان به خدا داشته باشد، براى خدا عمل را خالص ‍ و خیرخواهانه انجام مى دهد، و کسى که براى خدا عمل را خالص و خیرخواهانه انجام دهد، براستى ایمان به خدا دارد، و کسى که خدا را اطاعت مى کند، از او هراسناک نیز هست ، و کسى که از خدا هراسناک باشد او را دوست هم دارد، و کسى که او را دوست بدارد، اوامرش را پیروى مى کند، و کسى که پیرو اوامر خدا باشد، مستوجب بهشت و رضوان او مى شود، و کسى که پیروى خشنودى خدا نکند، از غضب او هیچ باکى ندارد، و پناه مى بریم به خدا از غضب او.
پسرم به دنیا رکون و اعتماد مکن ، و دلت را مشغول بدان مدار، چون خداى تعالى هیچ خلقى را خوارتر از دنیا نیافریده ، آیا نمى بینى که نعیم دنیا را مزد و پاداش مطیعان نکرده ، و آیا نمى بینى که بلاى دنیا را عقوبت گنه کاران قرار نداده ؟.
و در کتاب قرب الاسناد، هارون ، از ابن صدقه ، از جعفر بن محمد از پدرش ‍ (علیهماالسلام ) روایت کرده که فرمود: شخصى از لقمان پرسید: آن چه دستورى است که جامع همه حکمتهاى تو باشد؟ گفت : اینکه خود را درباره چیزى که برایم ضمانت کرده اند به زحمت نیندازم ، و آنچه را که به خود من واگذار نموده اند ضایع نکنم ، (یعنى عمر خود را صرف رزقى که ضامن آن شده اند نسازم ، و درباره سعادت آخرتم که به خود من واگذار نموده اند اهمال نکنم ).
و در بحار از قصص الانبیاء به سند خود از جابر از امام باقر (علیه السلام ) روایت کرده که فرمود: از جمله نصایحى که لقمان به فرزندش کرد، یکى این است که : پسرم اگر درباره مردن شک دارى ، خواب را از خودت بردار، و هرگز نمى توانى چنین کنى ، و اگر درباره قیامت شک دارى ، بیدارى را از خودت بردار، و هرگز نمى توانى .
براى اینکه اگر در این اندرز من دقت کنى خواهى دید که نفس تو به دست دیگرى اداره مى شود، و نیز خواهى دانست که خواب به منزله مرگ ، و بیدارى بعد از خواب به منزله بعث بعد از مردن است .
و نیز فرمود: لقمان به فرزندش گفت : پسرم زیاد نزدیکش مشو، که از آن دور خواهى ماند، و زیاد هم دور مشو که خوار خواهى گشت ، (یعنى در طلب دنیا میانه رو باش ).
و نیز فرموده : پسرم هر جنبنده اى مثل خود را دوست مى دارد، مگر فرزند آدم که هم افق خود را - در مزیتى از مزایا - دوست نمى دارد، و متاعى که دارى نزد خواهان آن عرضه بدار، (و گر نه بازارش کساد خواهد شد) همانطور که بین گرگ و گوسفند هرگز دوستى برقرار نمى گردد، همچنین بین نیکوکار و فاجر دوستى برقرار نمى شود، (پسرم ) هر که با قیر سر و کار پیدا کند، سرانجام به قیر آلوده مى شود، آمیزش با فاجران نیز چنین است ، عاقبت از او یاد مى گیرد، (چون نفس انسان خود پذیر است )، (پسرم ) هر کس سر و کله زدن و مجادله را دوست بدارد، عاقبت زبانش به فحاشى باز خواهد شد، و هر کس به جایى ناباب قدم نهد، عاقبت متهم مى شود، و کسى که همنشینى با بدان کند، سالم نمى ماند، و کسى که اختیار زبان خود را در کف ندارد، سرانجام پشیمان مى شود.
و نیز در اندرز فرزندش فرمود: پسرم صد دوست بگیر، ولى یک دشمن مگیر، پسرم وظیفه اى نسبت به خلاق خود دارى ، و وظیفه اى نسبت به خلقت ، اما خلاق تو همان دین تو است ، و خلق تو عبارت است از طرز رفتارت در بین مردم ، پس مراقب باش خلقت را مبغوض و منفور مردم مسازى و به همین منظور محاسن اخلاق را یاد بگیر.
پسرم بنده اخیار باش ، ولى فرزند اشرار مباش ، فرزندم امانت را بپرداز، تا دنیا و آخرتت سالم بماند، و امین باش که خدا خائنین را دوست ندارد، پسرم این طور مباش که به مردم نشاندهى که از خدا مى ترسى ، و در قلب بى پرواى از او باشى .
و در کافى به سند خود از یحیى بن عقبه ازدرى از امام صادق (علیه السلام ) روایت کرده که گفت : از جمله مواعظى که لقمان به فرزندش کرد این بود که : پسرم مردم قبل از زمان تو براى فرزندان خود جمع کردند، و الان تو مى بینى که نه آنچه جمع کرده بودند مانده است ، و نه آن فرزندان که برایشان جمع کردند، آخر مگر نه این است که تو بنده اى اجیر هستى که ماءمور شده اى کارى را انجام دهى ، و وعده ات دادند که در مقابل مزدت بدهند؟ پس ‍ عملت را مستوفى و کامل انجام بده ، تا اجرت را کامل دهند.
و در این دنیا چون گوسفندى مباش که در زراعتى سبز و خرم بیفتد و بچرد تا چاق شود. چون آن حیوان هر چه زودتر چاق شود، به کارد قصاب نزدیک تر شده است ، و لیکن دنیا را به منزله پلى بگیر، که بر روى نهرى زده باشند، که تو از آن بگذرى و رهایش کنى ، و دیگر تا ابد به سوى آن برنگردى ، پس باید آن را خراب کنى ، نه اینکه تعمیر نمایى ، چون تو ماءمور به تعمیر آن نیستى .
و نیز بدان که تو به زودى و در فردایى نزدیک وقتى پیش خداى عزوجل بایستى ، از چهار چیز بازخواست خواهى شد، از جوانى ات که در چه راهى تباه کردى ، و از عمرت که در چه فانى اش ساختى ، و از مالت که از کجا آوردى و در کجا مصرف نمودى ، پس خود را آماده کن و جوابى مهیا بساز، و از آنچه از دنیا از کفت رفته غم مخور، چون اندک دنیا دوام و بقاء ندارد، و بسیارش از گزند بلاء ایمن نیست ، پس حواست را جمع کن ، و سخت در کار خویش بکوش ، و پرده از روى خود کنار زن ، و متعرض رحمت پروردگارت شو، و در دلت همواره توبه را تجدید کن ، و در زمان فراغتت در عمل شتاب کن قبل از آن که مرضها و بلاها به سوى تو روى آورند، وقبل از آنکه ایامت به سر آید و مرگ بین تو و خواسته هایت حائل شود.
و در بحار از قصص نقل کرده که به سند خود از حماد از امام صادق (علیه السلام ) روایت کرده که گفت : لقمان به پسرش گفت : پسر جان ! زنهار از کسالت و بد خلقى و کم صبرى ، که با داشتن این چند عیب هیچ دوستى با تو دوام نمى آورد، و همواره در امور خود ملازم وقار و سکینت باش ، و نفس ‍ خود را بر تحمل زحمات برادران صابر کن ، و با همه مردم خوش خلق باش .
پسرم اگر مال دنیایى نداشتى که با آن صله رحم کنى ، و بر برادران تفضل نمایى ، حسن خلق و روى خوش داشته باش ، چون کسى که حسن خلق دارد اخیار او را دوست مى دارند، و فجار از او دورى مى نمایند، پسر جان ! به آنچه خدا قسمت تو کرده قانع باش تا زندگى تو با صفا شود، پس اگر خواستى عزت دنیا برایت جمع شود، طمعت را از آنچه در دست مردم است ببر، چون انبیاء و صدیقین اگر رسیدند به آنچه که رسیدند به سبب قطع طمعشان بود.
مؤ لف : اخبار در مواعظ لقمان بسیار زیاد است ، ما به منظور اختصار به همین مقدار اکتفاء کردیم .

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم دی 1387ساعت 9:25 توسط توبه گر | نظر بدهید

	روزه3
. 47 شهر حدیث > مراکز علمى > کتابخانه > حکمت نامه ی لقمان فصل دهم: حکمت‏هاى جامع

1

علی رضا — Sun, 30 Nov 2008 07:14:49 GMT

علی و فاطمه

علی رضا — Sun, 30 Nov 2008 07:12:43 GMT

علی (ع) بهترین شوهر است

علی رضا — Sun, 30 Nov 2008 07:10:22 GMT

http://img.tebyan.net/big/1387/09/25112424474142131217159761802022058954194176.jpg

علی (ع) بهترین شوهر است

تشکیل خانواده در سنت دو معصوم

مروری اجمالی بر زندگی حضرت فاطمه (س) نشان می‌دهد که ازدواج ایشان در کمال تعالی و نورانیت بوده‌است. در ذیل به نمونه‌ای از آن‌ها اشاره می‌شود:

1 ـ رضایت زوجین نسبت به اصل ازدواج

اگر در اندیشه‌ی یکی از زوجین، ناخشنودی و نارضایتی از اصل ازدواج وجود داشته باشد ، این عامل، تأثیرات منفی بسیاری در زندگی مشترک باقی خواهد گذاشت. هم‌چنین اگر این خشنودی و رضایت، رضایت الهی نباشد ، باز هم این ازدواج، ریشه‌ی مستحکمی نخواهد داشت. حضرت فاطمه (س) رضایت خود را از ازدواج با علی(ع) این‌گونه اعلام می‌فرماید: «من به آن‌چه که خدا و رسول خدا(ص) راضی‌اند ، راضی و خشنودم» (دشتی، 1375: ص29)

کاوش در پهنا و ژرفای این عبارت شریف، تبیین‌کننده‌ی این حقیقت است که رضایتی که مقدمه‌ی ازدواج است، در صورتی سبب تحکیم خانواده خواهد بود که رضایتی الهی و خداپسندانه باشد.

2 ـ رضایت خانواده از ازدواج

یکی دیگر از عوامل مؤثر در تحکیم خانواده این است که هر دو خانواده به ازدواج فرزندان شان راضی باشند. هرچه این رضایت به لحاظ کمی و کیفی عمیق‌تر باشد ، این ازدواج از ضمانت بیشتری برخوردار خواهد بود. گاهی خانواده‌ها به ظاهر فرزندانشان را از ازدواج منع نمی‌کنند ولی آثار نارضایتی خود را در گوشه و کنار نشان می‌دهند و این‌چنین زوجین به بی‌رغبتی خانواده‌های خود پی می‌برند و این معنا در روحیه‌ی زندگی مشترک آن‌ها (خودآگاه یا ناخودآگاه) تأثیر خواهد داشت.زندگی حضرت فاطمه (س) از این ضمانت محکم برخوردار بود و رضایت و خشنودی پیامبر(ص) از ازدواج فاطمه (س) با علی(ع) بر هیچ‌کس پوشیده نبود.

3 ـ عدم توجه به ارزش‌های باطل و دروغین در مراسم ازدواج

از دیگر عوامل مؤثر در استحکام خانواده ، عدم توجه به ارزش‌های باطل و دروغین در مقدمات ازدواج، نظیر تعیین مهریه، تهیه جهاز، برگزاری مراسم ازدواج و... است. بررسی‌های به عمل آمده نشان می‌دهد که گاه کدورت‌ها و مشکلات خانوادگی در همان سپیده‌دم زندگی مشترک به واسطه‌ی این برنامه‌ها و عدم توجه به ارزش‌های واقعی در طی آن‌ها به وجود می‌آید.

علی(ع) در صداق ازدواجش، همه‌ی داراییش را به فاطمه (س) داد زیرا همه‌ی دارایی وی، تنها یک زره بود و ما به ازای آن تبدیل به وسایل ضروری زندگی آن دو شد. جهاز فاطمه (س) هفده قلم (چادر، مقنعه، پیراهن، حصیر، پرده، لحاف، متکا، لیوان گلین آب‌خوری، کوزه، کاسه گلی، آفتابه گلی، آسیاب دستی، مشک، تشت، حوله، پوست گوسفند و...) بیش نبود. در مراسم ولیمه، فقرا و اغنیا با یکدیگر دعوت شده بودند. وقتی به علی(ع) طعنه زدند که تو بافضیلت‌ترین و شجاع‌ترین مرد عرب هستی و می‌توانستی دختر ثروتمندی را به عقد خود درآوری تا خانه‌ی تو را سرشار از جهاز نفیس کند ، آن حضرت(ع) فرمود: «همانا ما گروهی هستیم که به مقررات الهی رضایت داده‌ایم و جز رضایت خدا چیزی نمی‌خواهیم و افتخار ما نیز به اعمال نیکو است؛ نه به مال و ثروت» (بحرانی، بی‌تا: ج11، ص363)،و وقتی به فاطمه (س) طعنه زدند که تو همسر مرد فقیری شده‌ای که هیچ مالی ندارد، آن وجود نازنین فرمود: ، «من به علی(ع) راضی هستم و رضایت من از او فوق درجات رضایت است.» (مجلسی، 1404ق: ج43، ص97)

چنان‌که مشهود است، تمامی ارزش‌ها از نخستین طلیعه‌ی وصلت علی(ع) و فاطمه (س)، ارزش‌هایی الهی و راستین بوده است؛ در صورتی‌که این ارزش‌ها در کانون خانواده‌ی شیعیان ارج نهاده شود ، بی‌شک دیگر شاهد زندگی‌های از هم پاشیده و نابسامان نخواهیم بود.

4 ـ الهی بودن مراسم ازدواج

در تمام مراحل و موارد ، مراسم ازدواج حضرت زهرا(س)، الهی بود. ولیمه‌ی ازدواج، مبارک بود چرا که با آن فقیران مدینه را اطعام نمودند. فاطمه (س) با فریاد تکبیر به خانه‌ی امیرمؤمنان(ع) مشرف شد و در میانه‌ی راه پیراهن عروسی خویش را مسکین بخشید. (مظاهری، 1372: صص 67-66)

5 - همسر را بهترین همسر دانستن

یکی از اصلی‌ترین محورها در تحکیم خانواده این است که زن و شوهر دیدگاه مثبتی درباره‌ی یکدیگر داشته باشند. هرچه این دیدگاه مثبت‌تر و متعالی‌تر باشد ، به همان میزان هر دو از خوشبختی بیشتری در زندگی زناشویی برخوردار خواهند بود. اصلی‌ترین عاملی که رایحه‌ی رضایتمندی و خرسندی را در فضای زندگی مشترک می‌پراکند ، سبزی و خرمی است که شاخسار بینش همسران نسبت به هم را بارور می‌کند و زمانی مودّت میان زوجین تهدید می‌شود که پنداشت و نظرگاه آن‌ها نسبت به همسری با یکدیگر مخدوش شود و نخستین صاعقه‌ای که دیواره‌ی اعتماد و محبت بین همسران را می‌شکافد ، این است که یکی از زوجین بپندارد که همسرش وی را لایق همسری خود نمی‌بیند و یکی از دو همسر یا هر دو، در این اندیشه باشند که بهترین همسر را برای خود برنگزیده‌اند. این پنداشت در ذهن هر یک از زوجین باشد ،موجب تلخ‌کامی و ناخرسندی در طرفین و البته تلخ‌تر و سنگین‌تر برای زوجی خواهد بود که مورد خسران قرار گرفته و می‌داند که همسرش او را لایق نمی‌شمارد.

با الگوبرداری از زندگی مشترک و شکوهمند فاطمه (س)، می‌توان این معیار وزین را در تحکیم خانواده عرضه نمود که «همسر را بهترین همسر دانستن»، از اولین و اساسی‌ترین گام‌های مسیر خوشبختی خانواده است.

شاهد این مدعی این است که پیامبر(ص) در طلیعه‌ی زندگی علی(ع) و فاطمه (س)، نخست، دیدگاه آنان را نسبت به همسری با یکدیگر جویا می‌شود ، آن‌گاه که از علی(ع) می‌پرسد: «همسرت را چگونه یافتی؟» جواب می‌شنود: «چه‌قدر او یاور خوبی در راه اطاعت خدا است» و زمانی که از فاطمه (س) سؤال می‌کند که « تو همسرت را چگونه یافتی؟» آن بانو در پاسخ می‌گوید: «علی(ع) بهترین شوهر است.»

وجود چنین دیدگاهی میان همسران نه تنها مایه‌ی خوشبختی، جبران فقدان‌ها و ملایمت مشکلات است، بلکه موجب پوشاندن نقایص هر یک از زوجین در نظر دیگری است و اگر این نگاه متعالی و زیبا متقابل باشد ، لطف این زندگی به سرحد اعلای کمال و بالندگی خواهد رسید.

منبع : مجله پرسمان - با تغییر و تلخیص

علی در شعر فارسی

علی رضا — Sun, 30 Nov 2008 07:08:30 GMT

http://www.hawzah.net/Hawzah/Magazines/MagArt.aspx?id=46675

مظهر یزدان

صف شکنِ پهنه میدان علی(ع)	نور هدی، مظهر یزدان علی(ع)
گوی فلک در خم چوگان او	جان جهان در گروِ جان او
حافظ آیین محمد(ص) بُوَد	جلوه‏ای از پرتو سرمد بُوَد
تا پی توحید، عَلَم بر گرفت	شیر خدا راهِ ستمگر گرفت
تیغ دو سر یافت به نام آوری	تافت از او، کوکبه‏ی حیدری
کفر به نیرنگ چو دفتر گشود	بر شد و بر هم زد و خیبر گشود
پرتو تابان، حرمِ کبریاست	سرزده از کنگره هل اتی است
تابشِ خورشید زبامِ علی است	سکه‏ی توحید به نام علی است

مشفق کاشانی

پیوند ولایت

ای درِ رحمتْ تو بر من باز شو کاین خسته دل

ره به دیگر کس نداند تا درِ دیگر زند

باده توفیقْ جز در ساغر فیض تو نیست

بنده را توفیق دهِ تا می از این ساغر زند

خشکْ مغزان را، به پیوند ولای تو چه کار؟

کی به شاخ خشکْ کس پیوندِ بار آور زند؟

تا نیابند این خسان ره بر درت، دربان غیب

دست ردّ بر سینه نامحرمان یکسر زند

آتش دوزخ نیارد گشت، برگِرد «سنا»

چون دَم از مهر امیرالمؤمنین حیدر زند

استاد جلال الدین همایی «سنا»

علی ولی اللّه‏

غم بَرَد از دل تو گویی تا همی خواهد چو من	هر زمان مدح و ثنای خواجه قنبر کند
آنکه اندر نیمه شبْ بر جای پیغمبر بخفت	تا تن خود را به تیر کید خصم اِسپر کند
جز صفات داوری در وی نیابد یک صفت	آنکه عقل خویش را بر خویشتن داور کند
در غدیر خُم خطاب آمد زحق بر مصطفی	تا علی را او ولی بر مهِتر و کِهتر کند
تا رساند بر خلایق مصطفی امر خدای	از جهاز اشتران، از بهر خود منبر کند
گِرد آیند از قبایل اندر آن دشت و نبی	خطبه بر منبر پی امر خلافت سر کند
حکم فرمایند اگر خاقان و قیصر در جهان	حاجِب او حُکم بر خاقان و بر قیصر کند

ملک الشعراء بهار

محراب خونین

سر نهاده بوتراب اندر تراب	بود غرق شوق و شور و التهاب
محو جانان بود و از خود بی خبر	کامدش شمشیر زهرآگین به سر
غنچه لب‏های او از هم شگفت	نغمه «فزتُ و ربّ الکعبة» گفت
طایر دل را قفس بشکسته دید	مرغ جان از دام تن وارسته دید
بانگ «عبدی ارجعی» را گوش کرد	باده از جام شهادت نوش کرد
ذکر «إنّاللّه‏» اش بر لب گذشت	طایر جانش ز مرز شب گذشت
نقش شد بر فرشِ محرابش زخون	آیه «انّا الیه راجعون»

استاد حمید سبزواری

«برلبم آوای یا علی ست»

گفتی ثنای شاه ولایت نکرده‏ام	بیرون زهر ستایش وحدّ ثنا علی(ع) است
چونش ثنا کنم که ثنا کرده خداست	هر چند چون غُلات، نگویم خدا علی(ع) است
گر بی خودم و گر به خود اینم ثناشْ بس	در هر مقام بر لبم آوای یا علی(ع) است

نیما یوشیج

«خورشید شرع»

پیغمبر گفتش ای نور دو دیده	ز یک نوریم هر دو آفریده
علی چون با نبی باشد ز یک نور	یکی باشند هر دو از دویی دور
چنان در شهر دانش، باب آمد	که جنّت را به حقّ بوّاب آمد
چنان مطلق شد اندر فقر و فاقه	که زَرُّ و نُقره بودش سه طلاقه
اگر خاکش شوی، حُسنُ المأب است	که او هم بوالحسن هم بوتراب است

عطار نیشابوری

فروغ عالم

نه مراست قدرت آنکه دم، زنم از جلال تو یا علی

نه مرا زبان که بیان کنم، صفات کمال تو یا علی

شده مات عقل موحّدان، همه در جمال تو یا علی

چو نیافت غیر تو آگهی، ز بیان حال تو یا علی

نبرد به وصف تو ره کسی، مگر از مقالِ تو یا علی

هَله ای مُجلّی عارفان، تو چه مطلعی، تو چه منظری

هَله ای مولّه عاشقان، تو چه شاهدی، تو چه دلبری

که ندیده‏ام به دو دیده‏ام، چو تو گوهری، چو تو جوهری

فؤاد کرمانی

کمال مرتضی(ع)

دیده عقل است محروم از کمال مرتضی(ع)	کی درین آیینه می‏گنجد مثال مرتضی(ع)
جلوه کامل صفات اللّه‏ را در ذات اوست	شاهد خلق جمیل است و جمال مرتضی(ع)
دشمن ساقی کوثر را ز دوزخ بدتر است	این که دارد داغ حسرت از زلال مرتضی(ع)
هم ملک هم شیر حقّ هم بحر دین هم فتح علم	آدمی صورت نمی‏بندد مثال مرتضی(ع)
نامه اعمال ماختم است بر توقیع لطف	زآنکه مهر مرتضی داریم و آل مرتضی(ع)
سینه پر علمِ حیدر(ع) بحر مالامال بود	گوهر شُبِیْر(ع) و شُبَّر(ع) شاهد احوال بود

اهلی شیرازی

تجلیات جمال

شاها چو پا به دوش پیغمبر گذاشتی	از ممکنات پای فراتر گذاشتی
شیری چو دید از تو گه شیر خوارگی	مادر بخنده نام تو حیدر گذاشتی
شُستی تو زنگ کفر زآیینه جهان	شمشیر بَسکه بر سر کافر گذاشتی
اسلام یادگار تو و رنج‏های توست	کو را زخاک، بر سر اختر گذاشتی
آن شب که زد به دور نبی حلقه صد بلا	تنها تو پای خویش به چنبر گذاشتی
باشد دل تو مرکز توحید و معرفت	اسرار حقّ به سینه تو اندر گذاشتی
هَمّام را نَمی چو بدادی زبحر راز	جاوید مست گشت و نیامد به هوش باز

بهجتی«شفق»

صدف کاینات

قسم به خالق بی چون وصدرِ بدِاَنام	که بعد سیّد کونین حیدر است امام
امامْ اوست به حکم خدا و قول رسول	که مستحق امامت بُوَد به نصّ کلام
امام اوست که قایم بود به حجّت خویش	چراغ عاریت از دیگری نگیرد وام
امام اوست که بخشید سر به روز مصاف	بدان امید که بیگانه را برآید کام
امام اوست که انگشتری به سائل داد	نهاد مُهر رضا بر لب و نخورد طعام
امام اوست که داند رموز منطق طیر	نه آنه رهزن مردم شود به دانه و دام

بابا فَغانی شیرازی

ثنای علی(ع)

تا زنده‏ام به جهان، گویم ثنای علی	جانم فدای علی، جانم فدای علی
شور و نشاط درون، ز اندازه گشته فزون	کافتد زپرده برون امشب لقای علی
بر آسمان به یقین ناز در فخر زمین	زیرا که چیده چنین بزمی برای علی
گر در علی نگری بینی به جلوه گری	در قالب بشری ذات خدای علی
ایمان ثمر ندهد، طاعت اثر ننهد	جان از خطر نرهد جز با ولای علی
امن و امان همه هست، روح و روان همه هست	در گوش جان همه هست دائم ندای علی
حاشا که چشم خرد روشن به ره نگرد	گر بهره‏ای نبرد از توتیای علی
همه هوشمند شوی هم سربلندی شوی	گر بهره‏مند شوی از گفته‏های علی

ابوالقاسم حالت

در سایه سار نخل ولایت

پیش از تو، هیچ اقیانوس رانمی شناختم

که عمود بر زمین بایستد

پیش از تو، هیچ خدایی را ندیده بودم

که پای‏افزاری وصله دار به پا کند

و مَشکی کهنه بر دوش کشد

و بردگان را برادر باشد

آه ای خدای نیمه شب‏های کوفه تنگ

ای روشنِ خدای

در شب‏های پیوسته تاریخ

ای روح لیلة القدر

حتی مطلع الفجر...

علی موسوی گرما رودی

ترجیع بند

هست تفسیری موی او واللّیل	رخ او راست، والضحی، تأویل
او مسمّی و دیگران همه اسم	او مثل هست و کار ما تمثیل
«ایلیا» نام اوست در تورات	«بریا» اسم اوست در انجیل
«اوریا» نام او بود به زبور	در صُحُف نام او بود «جزئیل»
نام عبریش هست «ملقاطیس»	نام سریانیش بود «شر حیل»
چنینش «جینی» و حَبش «تیرک»	علیش خوانده کردگار جلیل
ما کجا و علی که می‏سوزد	اندر این راه شهپر جبریل
چون که پا در رکاب بفشارد	رود از حدّ برون شمار قتیل
که علی دست قادر ازلی است	رشته ما سوا به دست علی است

محمدعلی مجاهدی «پروانه»

یا علی

یا علی ای رازدار اهل دل	زاهد شب شیر مردان نبرد
شیر حق در عرصه جنگ و جهاد	دشمن تزویر و نیرنگ و فساد
ای شکوه شاهد محراب خون	قهرمان صحنه احزاب دون
ضربت کاری خندق از تو بود	همّت جانانه ات خبیر گشود
آه‏ای فخر تمام اولیا	یار مسکینان و شأن هل أتی
کعبه را مولود لایق بوده‏ای	یا علی قرآن ناطق بوده‏ای
هم ولادت هم شهادت را پیام	جلوه‏های حق و عدلی و السلام

منصور یزدانی کچوئی

خاک باران خورده

امام اوّل افتادگی، جانم به قربانت	چه بوی خاک باران خورده می‏آید زچشمانت
برایت کوفه‏ای اندوه و درد و محنت آوردم	خدایم از ازل می‏خواست این گونه پریشانت
به شوق آنکه با پیشانی‏ات از سجده برخیزم	به روی نیزه اردو می‏زنم شام غریبانت
در آن مسجد که شوق سجده در پیشانی‏ات حل شد	زمین از آسمان پیشی گرفت از هُرْم ایمانت
چه می‏شد این سر ناقابل افتاده را روزی	به رسم مهربانی می‏گرفتی روی دامانت
شکوهت را نمی‏سنجم به آهنگ غزل حتی	و جانم در مقامی نیست تا گردد به قربانت

هادی منوری

عشق علی(ع)

عارفان دل به تولّای علی باخته‏اند	عاشقان، رَخش به میدان ولی تاخته اند
سوخته در غم عشق علی و آل علی	همه سر در خَم چوگان وی انداخته‏اند
رسته‏اند از دو جهان، بی سرو پای می‏گردند	بهر دنیای دنی هیچ نپرداخته‏اند
همگی مست رخ یار و زخود بی خبرند	واقف از سرّ نهان هستی خود باخته‏اند
همچو «مشتاق» همه بی سرو سامان شده‏اند	پرچم عشق علی را همه افراخته‏اند

«مشتاق کرمانی»

ساقی مهتاب ساز

ماه رویت را بنازم، مهر و مینایم تویی	گر خوشم گر می‏گذارم، دین و دنیایم تویی
ای صفای بی نهایت، ای صمیمی ای بزرگ	جلوه‏ای کن در نمازم رنگ و رؤیایم تویی
قصه عشق وامیدم با تو معنا می‏شود	پرده سازی پاکبازم، شعر و آوایم تویی
نرم و سنگین با خیالت راه بلبل می‏زنم	شاد و شیرین می‏نوازم، شور و غوغایم تویی
ای سپهر کوثری، ای ساقی مهتاب ساز	یا بسوزان یا بسازم! جام و صهبایم تویی
شاه دیوان یکه خورد از هیبت آن ذوالفقار	ای امیر یکّه‏تازم شاه و مولایم تویی

مصطفی خلیلی‏فر

(شبیر)

مشقت تربیت فرزندان و دانش آموزان

در مورد آداب توبه و استغفار توضیح دهید؟

نوشته هایی که شاید توسط نویسنده درک نشده باشد

ریشه توب در قرآن

ریشه توب در قرآن شنبه پنجم بهمن 1387 10:17

1. فَتَلَقَّى ءَادَمُ مِن رَّبِّهِ کلِمَتٍ فَتَاب عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّاب الرَّحِیمُ(37)

4. إِلا الَّذِینَ تَابُوا وَ أَصلَحُوا وَ بَیَّنُوا فَأُولَئک أَتُوب عَلَیهِمْ وَ أَنَا التَّوَّاب الرَّحِیمُ(160)

7. فَإِن لَّمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِّنَ اللَّهِ وَ رَسولِهِ وَ إِن تُبْتُمْ فَلَکمْ رُءُوس أَمْوَلِکمْ لا تَظلِمُونَ وَ لا تُظلَمُونَ(279)

8. إِلا الَّذِینَ تَابُوا مِن بَعْدِ ذَلِک وَ أَصلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(89)

9. إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بَعْدَ إِیمَنِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُوا کُفْراً لَّن تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ أُولَئک هُمُ الضالُّونَ(90)

10. لَیْس لَک مِنَ الأَمْرِ شىْ‏ءٌ أَوْ یَتُوب عَلَیهِمْ أَوْ یُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظلِمُونَ(128)

11. وَ الَّذَانِ یَأْتِیَنِهَا مِنکمْ فَئَاذُوهُمَا فَإِن تَابَا وَ أَصلَحَا فَأَعْرِضوا عَنْهُمَا إِنَّ اللَّهَ کانَ تَوَّاباً رَّحِیماً(16)

14. یُرِیدُ اللَّهُ لِیُبَینَ لَکُمْ وَ یهْدِیَکمْ سنَنَ الَّذِینَ مِن قَبْلِکمْ وَ یَتُوب عَلَیْکُمْ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ(26)

15. وَ اللَّهُ یُرِیدُ أَن یَتُوب عَلَیْکمْ وَ یُرِیدُ الَّذِینَ یَتَّبِعُونَ الشهَوَتِ أَن تمِیلُوا مَیْلاً عَظِیماً(27)

19. إِلا الَّذِینَ تَابُوا مِن قَبْلِ أَن تَقْدِرُوا عَلَیهِمْ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(34)

20. فَمَن تَاب مِن بَعْدِ ظلْمِهِ وَ أَصلَحَ فَإِنَّ اللَّهَ یَتُوب عَلَیْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(39)

2. أَ فَلا یَتُوبُونَ إِلى اللَّهِ وَ یَستَغْفِرُونَهُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(74)

5. وَ الَّذِینَ عَمِلُوا السیِّئَاتِ ثُمَّ تَابُوا مِن بَعْدِهَا وَ ءَامَنُوا إِنَّ رَبَّک مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ(153)

8. فَإِن تَابُوا وَ أَقَامُوا الصلَوةَ وَ ءَاتَوُا الزَّکوةَ فَإِخْوَنُکُمْ فى الدِّینِ وَ نُفَصلُ الاَیَتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ(11)

9. وَ یُذْهِب غَیْظ قُلُوبِهِمْ وَ یَتُوب اللَّهُ عَلى مَن یَشاءُ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ(15)

10. ثُمَّ یَتُوب اللَّهُ مِن بَعْدِ ذَلِک عَلى مَن یَشاءُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(27)

12. وَ ءَاخَرُونَ اعْترَفُوا بِذُنُوبهِمْ خَلَطوا عَمَلاً صلِحاً وَ ءَاخَرَ سیِّئاً عَسى اللَّهُ أَن یَتُوب عَلَیهِمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(102)

13. أَ لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَ یَأْخُذُ الصدَقَتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّاب الرَّحِیمُ(104)

14. وَ ءَاخَرُونَ مُرْجَوْنَ لأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا یُعَذِّبهُمْ وَ إِمَّا یَتُوب عَلَیهِمْ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ(106)

18. أَ وَ لا یَرَوْنَ أَنَّهُمْ یُفْتَنُونَ فى کلّ‏ِ عَامٍ مَّرَّةً أَوْ مَرَّتَینِ ثمَّ لا یَتُوبُونَ وَ لا هُمْ یَذَّکرُونَ(126)

22. وَ استَغْفِرُوا رَبَّکمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبى رَحِیمٌ وَدُودٌ(90)

23. فَاستَقِمْ کَمَا أُمِرْت وَ مَن تَاب مَعَک وَ لا تَطغَوْا إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ(112)

25. ثُمَّ إِنَّ رَبَّک لِلَّذِینَ عَمِلُوا السوءَ بجَهَلَةٍ ثمَّ تَابُوا مِن بَعْدِ ذَلِک وَ أَصلَحُوا إِنَّ رَبَّک مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ(119)

26. إِلا مَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صلِحاً فَأُولَئک یَدْخُلُونَ الجَْنَّةَ وَ لا یُظلَمُونَ شیْئاً(60)

27. وَ إِنى لَغَفَّارٌ لِّمَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صلِحاً ثمَّ اهْتَدَى(82)

28. ثمَّ اجْتَبَهُ رَبُّهُ فَتَاب عَلَیْهِ وَ هَدَى(122)

29. إِلا الَّذِینَ تَابُوا مِن بَعْدِ ذَلِک وَ أَصلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ(5)

30. وَ لَوْ لا فَضلُ اللَّهِ عَلَیْکمْ وَ رَحْمَتُهُ وَ أَنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ حَکیمٌ(10)

32. إِلا مَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صلِحاً فَأُولَئک یُبَدِّلُ اللَّهُ سیِّئَاتِهِمْ حَسنَتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَّحِیماً(70)

33. وَ مَن تَاب وَ عَمِلَ صلِحاً فَإِنَّهُ یَتُوب إِلى اللَّهِ مَتَاباً(71)

34. فَأَمَّا مَن تَاب وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صلِحاً فَعَسى أَن یَکُونَ مِنَ الْمُفْلِحِینَ(67)

35. لِّیَجْزِى اللَّهُ الصدِقِینَ بِصِدْقِهِمْ وَ یُعَذِّب الْمُنَفِقِینَ إِن شاءَ أَوْ یَتُوب عَلَیْهِمْ إِنَّ اللَّهَ کانَ غَفُوراً رَّحِیماً(24)

37. غَافِرِ الذَّنبِ وَ قَابِلِ التَّوْبِ شدِیدِ الْعِقَابِ ذِى الطوْلِ لا إِلَهَ إِلا هُوَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ(3)

39. وَ هُوَ الَّذِى یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَ یَعْفُوا عَنِ السیِّئَاتِ وَ یَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ(25)

45. عَسى رَبُّهُ إِن طلَّقَکُنَّ أَن یُبْدِلَهُ أَزْوَجاً خَیراً مِّنکُنَّ مُسلِمَتٍ مُّؤْمِنَتٍ قَنِتَتٍ تَئبَتٍ عَبِدَتٍ سئحَتٍ ثَیِّبَتٍ وَ أَبْکاراً(5)

48. إِنَّ الَّذِینَ فَتَنُوا المُْؤْمِنِینَ وَ المُْؤْمِنَتِ ثمَّ لَمْ یَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَاب جَهَنَّمَ وَ لهَُمْ عَذَاب الحَْرِیقِ(10)

49. فَسبِّحْ بحَمْدِ رَبِّک وَ استَغْفِرْهُ إِنَّهُ کانَ تَوَّابَا(3)

بانک سئولات توبه

2. بانک سوال

35. بانک سوال

189. بانک سوال

221. بانک سوال

http://tobeh2099.blogfa.com/

جدید

1

علی و فاطمه

علی (ع) بهترین شوهر است

علی (ع) بهترین شوهر است تشکیل خانواده در سنت دو معصوم

علی در شعر فارسی

مظهر یزدان

پیوند ولایت

علی ولی اللّه‏

محراب خونین

«برلبم آوای یا علی ست»

«خورشید شرع»

فروغ عالم

کمال مرتضی(ع)

تجلیات جمال

صدف کاینات

ثنای علی(ع)

ابوالقاسم حالت

ترجیع بند

یا علی

خاک باران خورده

عشق علی(ع)

ساقی مهتاب ساز

علی (ع) بهترین شوهر است

تشکیل خانواده در سنت دو معصوم